Φυσική - Ιστορικό εκδόσεων

Quendi: /* Σύντομη Ιστορία της Φυσικής */

2007-01-02T16:48:36Z

Σύντομη Ιστορία της Φυσικής

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 16:48, 2 Ιανουαρίου 2007
Γραμμή 72:		Γραμμή 72:
	*[[Φυσική Πολυμερών]]		*[[Φυσική Πολυμερών]]
	*[[Υπολογιστική Φυσική]]		*[[Υπολογιστική Φυσική]]



	== Σύντομη Ιστορία της Φυσικής ==		== Σύντομη Ιστορία της Φυσικής ==
	~~{{Physicists}}~~
	Ήδη από την Aρχαιότητα, η συμπεριφορά της [[ύλη\|ύλης]] αποτέλεσε αντικείμενο στοχασμού και μελέτης: γιατί τα αντικείμενα πέφτουν όταν αφεθούν ελεύθερα, γιατί διαφορετικά υλικά παρουσιάζουν διαφορετικές ιδιότητες, κ.ο.κ. Άλλα μεγάλα ερωτήματα αφορούσαν το χαρακτήρα του [[Σύμπαν\|Σύμπαντος]], για παράδειγμα το σχήμα της [[Γη\|Γης]] και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, όπως ο [[Ήλιος]] και η [[Σελήνη]]. Για την εξήγηση των φαινομένων αυτών προτάθηκαν αρκετές θεωρίες. Οι περισσότερες είχαν φιλοσοφική βάση και χροιά (και μερικές φορές, θρησκευτικές ή μεταφυσικέςκαταβολές), και στηρίζονταν λίγο ή καθόλου στη συστηματική πειραματική δοκιμασία, με την έννοια που έχει σήμερα ο όρος. Ωστόσο, οι αστρονομικές παρατηρήσεις (αρχικά δια γυμνού οφθαλμού) χρησίμευαν πάντα ως οδηγός για τα κοσμολογικά μοντέλα.		Ήδη από την Aρχαιότητα, η συμπεριφορά της [[ύλη\|ύλης]] αποτέλεσε αντικείμενο στοχασμού και μελέτης: γιατί τα αντικείμενα πέφτουν όταν αφεθούν ελεύθερα, γιατί διαφορετικά υλικά παρουσιάζουν διαφορετικές ιδιότητες, κ.ο.κ. Άλλα μεγάλα ερωτήματα αφορούσαν το χαρακτήρα του [[Σύμπαν\|Σύμπαντος]], για παράδειγμα το σχήμα της [[Γη\|Γης]] και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, όπως ο [[Ήλιος]] και η [[Σελήνη]]. Για την εξήγηση των φαινομένων αυτών προτάθηκαν αρκετές θεωρίες. Οι περισσότερες είχαν φιλοσοφική βάση και χροιά (και μερικές φορές, θρησκευτικές ή μεταφυσικέςκαταβολές), και στηρίζονταν λίγο ή καθόλου στη συστηματική πειραματική δοκιμασία, με την έννοια που έχει σήμερα ο όρος. Ωστόσο, οι αστρονομικές παρατηρήσεις (αρχικά δια γυμνού οφθαλμού) χρησίμευαν πάντα ως οδηγός για τα κοσμολογικά μοντέλα.

Makris George: /* Σταθμοί στην Ιστορία της Φυσικής */

2007-01-01T23:05:26Z

Σταθμοί στην Ιστορία της Φυσικής

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 23:05, 1 Ιανουαρίου 2007
Γραμμή 238:		Γραμμή 238:
	1887 Το πείραμα Michelson - Morley. Η πιο δημιουργική αποτυχία (!) στην ιστορία της Φυσικής. Το πείραμα Μ-Μ απέτυχε να δείξει την ύπαρξη του αιθέρα, που ήταν ισχυρή υπόθεση εκείνα τα χρόνια. Βαθύτερη κατανόηση της Ηλεκτρομαγνητικής (ΗΜ) θεωρίας έδειξε ότι το ΗΜ κύμα είναι μία αυτοϋποστηριζόμενη διαδικασία και έτσι η υπόθεση του αιθέρα (η οποία προϋπήρχε της ΗΜ θεωρίας) δεν χρειάζεται. Η ανάλυση της αποτυχίας του πειράματος ΜΜ οδήγησε στην υπόθεση της σταθερής ταχύτητας του φωτός ανεξάρτητα από την ταχύτητα του παρατηρητή, που αναδείχτηκε στο ένα από τα αξιώματα της ειδικής σχετικότητας.		1887 Το πείραμα Michelson - Morley. Η πιο δημιουργική αποτυχία (!) στην ιστορία της Φυσικής. Το πείραμα Μ-Μ απέτυχε να δείξει την ύπαρξη του αιθέρα, που ήταν ισχυρή υπόθεση εκείνα τα χρόνια. Βαθύτερη κατανόηση της Ηλεκτρομαγνητικής (ΗΜ) θεωρίας έδειξε ότι το ΗΜ κύμα είναι μία αυτοϋποστηριζόμενη διαδικασία και έτσι η υπόθεση του αιθέρα (η οποία προϋπήρχε της ΗΜ θεωρίας) δεν χρειάζεται. Η ανάλυση της αποτυχίας του πειράματος ΜΜ οδήγησε στην υπόθεση της σταθερής ταχύτητας του φωτός ανεξάρτητα από την ταχύτητα του παρατηρητή, που αναδείχτηκε στο ένα από τα αξιώματα της ειδικής σχετικότητας.

	1888 Παραγωγή ραδιοκυμάτων από τον Γερμανό φυσικό H.R.Hertz. Οι ασύρματες τηλεπικοινωνίες επί θύραις!		1888 Παραγωγή ραδιοκυμάτων από τον Γερμανό φυσικό [[Hertz, Heinrich Rudolf\|H. R. Hertz]]. Οι ασύρματες τηλεπικοινωνίες επί θύραις!

	1895 Ο Γερμανός φυσικός W.C.Roentgen ανακαλύπτει τις ακτίνες Χ. Η Ιατρική απεκόμεσε μέγιστα ωφέλη από την ανακάλυψη αυτή ενώ ο ίδιος κέρδισε το βραβείο Nobel λίγα χρόνια αργότερα.		1895 Ο Γερμανός φυσικός W.C.Roentgen ανακαλύπτει τις ακτίνες Χ. Η Ιατρική απεκόμεσε μέγιστα ωφέλη από την ανακάλυψη αυτή ενώ ο ίδιος κέρδισε το βραβείο Nobel λίγα χρόνια αργότερα.

Makris George: /* Σύντομη Ιστορία της Φυσικής */

2007-01-01T23:02:25Z

Σύντομη Ιστορία της Φυσικής

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 23:02, 1 Ιανουαρίου 2007
Γραμμή 95:		Γραμμή 95:
	Στα 1821, ο [[Faraday\|Michael Faraday]] ενοποίησε τη μελέτη του [[μαγνητισμός\|Μαγνητισμού]] με τη μελέτη του ηλεκτρισμού, δείχνοντας πειραματικά ότι ένας κινούμενος [[μαγνήτης]] επάγει [[Ηλεκτρικό Ρεύμα]] σε έναν [[αγωγός\|αγωγό]]. Ο Faraday επίσης συνέλαβε τη φυσική έννοια που μετέπειτα ονομάστηκε [[Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο]]. Ο [[Maxwell\|James Clerk Maxwell]] ανέπτυξε αυτή την ιδέα, στα 1864, καταλήγοντας σε ένα σύστημα 20 συζευγμένων εξισώσεων που εξηγούσαν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ [[Ηλεκτρικό Πεδίο\|ηλεκτρικών]] και [[Μαγνητικό Πεδίο\|μαγνητικών]] πεδίων. Οι 20 αυτές εξισώσεις ανήχθησαν αργότερα, με τη χρήση [[Διανυσματικός Λογισμός\|διανυσματικού λογισμού]], σε ένα σύστημα [[Εξισώσεις Maxwell\|τεσσάρων εξισώσεων]].		Στα 1821, ο [[Faraday\|Michael Faraday]] ενοποίησε τη μελέτη του [[μαγνητισμός\|Μαγνητισμού]] με τη μελέτη του ηλεκτρισμού, δείχνοντας πειραματικά ότι ένας κινούμενος [[μαγνήτης]] επάγει [[Ηλεκτρικό Ρεύμα]] σε έναν [[αγωγός\|αγωγό]]. Ο Faraday επίσης συνέλαβε τη φυσική έννοια που μετέπειτα ονομάστηκε [[Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο]]. Ο [[Maxwell\|James Clerk Maxwell]] ανέπτυξε αυτή την ιδέα, στα 1864, καταλήγοντας σε ένα σύστημα 20 συζευγμένων εξισώσεων που εξηγούσαν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ [[Ηλεκτρικό Πεδίο\|ηλεκτρικών]] και [[Μαγνητικό Πεδίο\|μαγνητικών]] πεδίων. Οι 20 αυτές εξισώσεις ανήχθησαν αργότερα, με τη χρήση [[Διανυσματικός Λογισμός\|διανυσματικού λογισμού]], σε ένα σύστημα [[Εξισώσεις Maxwell\|τεσσάρων εξισώσεων]].

	Πέρα από τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, οι εξισώσεις του Maxwell μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν το [[φως]]. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη των [[ραδιοκύματα\|ραδιοκυμάτων]] στα 1888 από τον [[Hertz\|Heinrich Hertz]], καθώς και στα 1895, όταν ο [[Roentgen\|Wilhelm Roentgen) εντόπισε τις [[Aκτίνες Χ]]. Η περιγραφή του φωτός με όρους ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημοσίευση, από τον [[Einstein]] της [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας]]. Η θεωρία αυτή ενοποίησε την Κλασσική Μηχανική με τον [[Ηλεκτροφυσική\|Ηλεκτρομαγνητισμό]].		Πέρα από τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, οι εξισώσεις του Maxwell μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν το [[φως]]. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη των [[ραδιοκύματα\|ραδιοκυμάτων]] στα 1888 από τον [[Hertz, Heinrich Rudolf\|Heinrich Hertz]], καθώς και στα 1895, όταν ο [[Roentgen, Wilhelm\|Wilhelm Roentgen]] εντόπισε τις [[Aκτίνες Χ]]. Η περιγραφή του φωτός με όρους ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημοσίευση, από τον [[Einstein]] της [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας]]. Η θεωρία αυτή ενοποίησε την Κλασσική Μηχανική με τον [[Ηλεκτροφυσική\|Ηλεκτρομαγνητισμό]].
	Η [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας]] ενοποιεί το χώρο και το χρόνο σε μία και μόνη οντότητα, τον [[Χωρόχρονος\|Χωρόχρονο]]. Η Σχετικότητα ορίζει έναν νεό κανόνα μετασχηματισμού μεταξύ [[Αδρανειακό Σύστημα Αναφοράς\|αδρανειακών συστημάτων αναφοράς]] απ' ό,τι η κλασική μηχανική, αυτό προϋπέθετε την ανάπτυξη σχετικιστικής μηχανικής ως αντικατάστατο της κλασσικής μηχανικής. Στην περιοχή των χαμηλών (σχετικά) ταχυτήτων, οι δύο θεωρίες συμφωνούν. Ο Αινστάιν επεξέτεινε περαιτέρω την Ειδική Σχετικότητα συμπεριλαμβάνοντας τη Βαρύτητα στους υπολογισμούς του. Δημοσίευσε την [[Γενική Σχετικότητα]] στα 1915.		Η [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας]] ενοποιεί το χώρο και το χρόνο σε μία και μόνη οντότητα, τον [[Χωρόχρονος\|Χωρόχρονο]]. Η Σχετικότητα ορίζει έναν νεό κανόνα μετασχηματισμού μεταξύ [[Αδρανειακό Σύστημα Αναφοράς\|αδρανειακών συστημάτων αναφοράς]] απ' ό,τι η κλασική μηχανική, αυτό προϋπέθετε την ανάπτυξη σχετικιστικής μηχανικής ως αντικατάστατο της κλασσικής μηχανικής. Στην περιοχή των χαμηλών (σχετικά) ταχυτήτων, οι δύο θεωρίες συμφωνούν. Ο Αινστάιν επεξέτεινε περαιτέρω την Ειδική Σχετικότητα συμπεριλαμβάνοντας τη Βαρύτητα στους υπολογισμούς του. Δημοσίευσε την [[Γενική Σχετικότητα]] στα 1915.

Maxplanck στις 11 Νοεμβρίου 2006 στις 05:07

2006-11-11T05:07:42Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 05:07, 11 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 118:		Γραμμή 118:
	Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας (Αινστάιν, 1905) επαληθεύτηκε με δραματικό τρόπο κατά τη διάρκεια του [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος\|Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου]], καθώς και τα δύο στρατόπεδα διεξήγαγαν έρευνες στην [[Πυρηνική Φυσική]], με σκοπό την κατασκευή [[Ατομική Βόμβα\|πυρηνικής βόμβας]]. Το Γερμανικό εγχείρημα, του οποίου ηγείτο ο Χάιζεμπεργκ, κατέληξε σε αποτυχία, ενώ το Συμμαχικό Σχέδιο Μανχάτταν πέτυχε το στόχο του. Στην Αμερική, μια ομάδα με επικεφαλής τον [[Fermi(Enrico Fermi]] παρήγαγε την πρώτη ανθρωπογενή αλυσσιδωτή πυρηνική αντίδραση στα 1942, ενώ στα 1945 πυροδοτήθηκε η πρώτη στον κόσμο πυρηνική εκρηκτική ύλη στην περιοχή Τρίνιτυ, κοντά στο Αλαμογκόρντο του [[Νέο Μεξικό\|Νέου Μεξικού]].		Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας (Αινστάιν, 1905) επαληθεύτηκε με δραματικό τρόπο κατά τη διάρκεια του [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος\|Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου]], καθώς και τα δύο στρατόπεδα διεξήγαγαν έρευνες στην [[Πυρηνική Φυσική]], με σκοπό την κατασκευή [[Ατομική Βόμβα\|πυρηνικής βόμβας]]. Το Γερμανικό εγχείρημα, του οποίου ηγείτο ο Χάιζεμπεργκ, κατέληξε σε αποτυχία, ενώ το Συμμαχικό Σχέδιο Μανχάτταν πέτυχε το στόχο του. Στην Αμερική, μια ομάδα με επικεφαλής τον [[Fermi(Enrico Fermi]] παρήγαγε την πρώτη ανθρωπογενή αλυσσιδωτή πυρηνική αντίδραση στα 1942, ενώ στα 1945 πυροδοτήθηκε η πρώτη στον κόσμο πυρηνική εκρηκτική ύλη στην περιοχή Τρίνιτυ, κοντά στο Αλαμογκόρντο του [[Νέο Μεξικό\|Νέου Μεξικού]].

	Από το 1900 και μετά, οι [[Planck]], Αινστάιν, [[Bohr]] και άλλοι άρχισαν να αναπτύσσουν [[κβάντωση\|κβαντικές]] θεωρίες για να εξηγήσουν διάφορα "ανώμαλα" πειραματικά αποτελέσματα, εισάγοντας διακριτά ενεργειακά επίπεδα. Τόσο ο Βέρνερ Χάιζεμπεργκ στα 1925, όσο και οι Έρβιν Σρέντινγκερ και Ντιράκ στα 1926, διατύπωσαν φορμαλιστικά την [[Κβαντομηχανική]], η οποία αποσαφήνιζε τις κβαντικές θεωρίες που είχαν προηγηθεί. Στην κβαντομηχανική, τα αποτελέσματα των φυσικών μετρήσεων είναι εγγενώς [[πιθανότητα\|πιθανοκρατικά]] και η θεωρία παρέχει μεθόδους για τον υπολογισμό των πιθανοτήτων αυτών. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες.		Από το 1900 και μετά, οι Planck, Αινστάιν, [[Bohr]] και άλλοι άρχισαν να αναπτύσσουν [[κβάντωση\|κβαντικές]] θεωρίες για να εξηγήσουν διάφορα "ανώμαλα" πειραματικά αποτελέσματα, εισάγοντας διακριτά ενεργειακά επίπεδα. Τόσο ο Βέρνερ Χάιζεμπεργκ στα 1925, όσο και οι Έρβιν Σρέντινγκερ και Ντιράκ στα 1926, διατύπωσαν φορμαλιστικά την [[Κβαντομηχανική]], η οποία αποσαφήνιζε τις κβαντικές θεωρίες που είχαν προηγηθεί. Στην κβαντομηχανική, τα αποτελέσματα των φυσικών μετρήσεων είναι εγγενώς [[πιθανότητα\|πιθανοκρατικά]] και η θεωρία παρέχει μεθόδους για τον υπολογισμό των πιθανοτήτων αυτών. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες.

	Η κβαντομηχανική μας έδωσε επίσης τα θεωρητικά εργαλεία για τη μελέτη της Φυσικής της Συμπυκνωμένης Ύλης, η οποία μελετά τη φυσική συμπεριφορά των στερεών και υγρών σωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και φαινομένων όπως η κρυσταλλική δομή, η [[ημιαγωγός\|ημιαγωγιμότητα]] και η [[υπεραγωγός\|υπεραγωγιμότητα]]. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της συμπυκνωμένης ύλης συγκαταλέγεται ο [[Bloch\|Felix Bloch), ο οποίος διατύπωσε μια κβαντομηχανική περιγραφή της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στις κρυσταλλικές δομές το 1928.		Η κβαντομηχανική μας έδωσε επίσης τα θεωρητικά εργαλεία για τη μελέτη της Φυσικής της Συμπυκνωμένης Ύλης, η οποία μελετά τη φυσική συμπεριφορά των στερεών και υγρών σωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και φαινομένων όπως η κρυσταλλική δομή, η [[ημιαγωγός\|ημιαγωγιμότητα]] και η [[υπεραγωγός\|υπεραγωγιμότητα]]. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της συμπυκνωμένης ύλης συγκαταλέγεται ο [[Bloch\|Felix Bloch), ο οποίος διατύπωσε μια κβαντομηχανική περιγραφή της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στις κρυσταλλικές δομές το 1928.

Maxplanck στις 11 Νοεμβρίου 2006 στις 05:05

2006-11-11T05:05:12Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 05:05, 11 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 89:		Γραμμή 89:
	Άλλα σημαντικά επιτεύγματα κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκαν από τους: [[Γαλιλαίος \|Γαλιλαίο]], [[Huygens]], [[Kepler]], [[Pascal]] κ.α.		Άλλα σημαντικά επιτεύγματα κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκαν από τους: [[Γαλιλαίος \|Γαλιλαίο]], [[Huygens]], [[Kepler]], [[Pascal]] κ.α.

	Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο [[Γαλιλαίος ]] πρωτοστάτησε στην καθιέρωση πειραματικών μεθόδων με σκοπό την επαλήθευση φυσικών θεωριών, μια ιδέα που αποτελεί το κλειδί της επιστημονικής μεθόδου. Ο Γαλιλαίος διατύπωσε και τεκμηρίωσε με επιτυχία αρκετές υποθέσεις στο πεδίο της [[δυναμική\|Δυναμικής]], ιδίως δε το νόμο της [[Αδράνεια\|Αδράνειας]]. Στα 1687, ο [[Νεύτων]] δημοσίευσε τα Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θεμελιώνοντας με λεπτομέρειες δύο περιεκτικές και επιτυχημένες φυσικές θεωρίες: τους [[Νόμοι ~~Newton~~\|νόμους της κίνησης του Νεύτωνα]], από τους οποίους αναπτύχθηκε η [[Κλασσική Μηχανική]] και τον [[βαρύτητα\|Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα]], ο οποίος περιγράφει τη [[Θεμελιώδης Αλληλεπίδραση\|θεμελιώδη δύναμη]] της [[βαρύτητα\|βαρύτητας]]. Και οι δύο θεωρίες ήταν σε καλή συμφωνία με το πείραμα. Οι ''Μαθηματικές Αρχές'' περιλάμβαναν ωστόσο και αρκετές θεωρίες σχετικά με τη [[Ρευστοδυναμική]]. Η Κλασσική Μηχανική επεκτάθηκε αργότερα σε μεγάλο βαθμό από τους [[Lagrange]], [[Hamilton]] κ.α., που παρήγαγαν νέο φορμαλισμό, αρχές και πορίσματα. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης εγκαινίασε τον κλάδο της [[Αστροφυσική\|Αστροφυσικής]], ο οποίος περιγράφει τα [[Αστρονομία\|Αστρονομικά]] φαινόμενα με βάση φυσικές θεωρίες.		Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο [[Γαλιλαίος ]] πρωτοστάτησε στην καθιέρωση πειραματικών μεθόδων με σκοπό την επαλήθευση φυσικών θεωριών, μια ιδέα που αποτελεί το κλειδί της επιστημονικής μεθόδου. Ο Γαλιλαίος διατύπωσε και τεκμηρίωσε με επιτυχία αρκετές υποθέσεις στο πεδίο της [[δυναμική\|Δυναμικής]], ιδίως δε το νόμο της [[Αδράνεια\|Αδράνειας]]. Στα 1687, ο [[Νεύτων]] δημοσίευσε τα Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θεμελιώνοντας με λεπτομέρειες δύο περιεκτικές και επιτυχημένες φυσικές θεωρίες: τους [[Νόμοι του Νεύτωνα\|νόμους της κίνησης του Νεύτωνα]], από τους οποίους αναπτύχθηκε η [[Κλασσική Μηχανική]] και τον [[βαρύτητα\|Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα]], ο οποίος περιγράφει τη [[Θεμελιώδης Αλληλεπίδραση\|θεμελιώδη δύναμη]] της [[βαρύτητα\|βαρύτητας]]. Και οι δύο θεωρίες ήταν σε καλή συμφωνία με το πείραμα. Οι ''Μαθηματικές Αρχές'' περιλάμβαναν ωστόσο και αρκετές θεωρίες σχετικά με τη [[Ρευστοδυναμική]]. Η Κλασσική Μηχανική επεκτάθηκε αργότερα σε μεγάλο βαθμό από τους [[Lagrange]], [[Hamilton]] κ.α., που παρήγαγαν νέο φορμαλισμό, αρχές και πορίσματα. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης εγκαινίασε τον κλάδο της [[Αστροφυσική\|Αστροφυσικής]], ο οποίος περιγράφει τα [[Αστρονομία\|Αστρονομικά]] φαινόμενα με βάση φυσικές θεωρίες.

	Μετά τη θεμελίωση της [[Κλασσική Μηχανική\|Κλασσικής Μηχανικής]] από τον Νεύτωνα, το επόμενο μεγάλο πεδίο έρευνας στη Φυσική αφορούσε τη φύση του [[ηλεκτρισμός\|ηλεκτρισμού]]. Παρατηρήσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα από επιστήμονες όπως ο [[Boyle\|Robert Boyle]], ο Stephen Gray και ο [[Φραγκλίνος]] έβαλαν τα θεμέλια της κατοπινής έρευνας. Επίσης, οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν στη βασική κατανόηση του ηλεκτρικού φορτίου και του [[Ηλεκτρικό Ρεύμα\|ηλεκτρικού ρεύματος]].		Μετά τη θεμελίωση της [[Κλασσική Μηχανική\|Κλασσικής Μηχανικής]] από τον Νεύτωνα, το επόμενο μεγάλο πεδίο έρευνας στη Φυσική αφορούσε τη φύση του [[ηλεκτρισμός\|ηλεκτρισμού]]. Παρατηρήσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα από επιστήμονες όπως ο [[Boyle\|Robert Boyle]], ο Stephen Gray και ο [[Φραγκλίνος]] έβαλαν τα θεμέλια της κατοπινής έρευνας. Επίσης, οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν στη βασική κατανόηση του ηλεκτρικού φορτίου και του [[Ηλεκτρικό Ρεύμα\|ηλεκτρικού ρεύματος]].

Maxplanck στις 11 Νοεμβρίου 2006 στις 05:01

2006-11-11T05:01:49Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 05:01, 11 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 8:		Γραμμή 8:
	[[image:QuantumPhysics-goog.jpg\|400px\|thumb\|center\|Φυσική και Γένεση του Σύμπαντος]]		[[image:QuantumPhysics-goog.jpg\|400px\|thumb\|center\|Φυσική και Γένεση του Σύμπαντος]]
	Η Φυσική μελετά την συμπεριφορά και τις [[ιδιότητα\|ιδιότητες]] της [[ύλη\|ύλης]],		Η Φυσική μελετά την συμπεριφορά και τις [[ιδιότητα\|ιδιότητες]] της [[ύλη\|ύλης]],
	από πολύ μικρό δηλ. τα υποατομικά [[~~σωματίδιο~~\|σωματίδια]], που αποτελούν όλη την συνήθη ύλη ([[Σωματιδιακή Φυσική]]), έως το πολύ μεγάλο δηλ. την συμπεριφορά του [[Σύμπαν\|Σύμπαντος]] ως ολότητα ([[Κοσμολογία]]).		από πολύ μικρό δηλ. τα υποατομικά [[σωμάτιο\|σωματίδια]], που αποτελούν όλη την συνήθη ύλη ([[Σωματιδιακή Φυσική]]), έως το πολύ μεγάλο δηλ. την συμπεριφορά του [[Σύμπαν\|Σύμπαντος]] ως ολότητα ([[Κοσμολογία]]).

	Σκοπός της Φυσικής είναι η εύρεση του πλαισίου των θεμελιωδών νόμων στους οποίους υπακούουν οι φυσικές οντότητες.		Σκοπός της Φυσικής είναι η εύρεση του πλαισίου των θεμελιωδών νόμων στους οποίους υπακούουν οι φυσικές οντότητες.

IonnKorr: /* Ιστογραφία */

2006-11-07T17:38:59Z

Ιστογραφία

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 17:38, 7 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 436:		Γραμμή 436:
	==Ιστογραφία==		==Ιστογραφία==
	* [http://147.102.192.6/eesfye/POP/articles/history_physics.html Εφημερίδα ΒΗΜΑ]		* [http://147.102.192.6/eesfye/POP/articles/history_physics.html Εφημερίδα ΒΗΜΑ]


	*[http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A6%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE Σχετικό άρθρο στην Livepedia]		*[http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A6%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE Σχετικό άρθρο στην Livepedia]

	[[Category: Βασικές Έννοιες Φυσικής]]		[[Category: Βασικές Έννοιες Φυσικής]]

Maxplanck στις 6 Νοεμβρίου 2006 στις 21:01

2006-11-06T21:01:16Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 21:01, 6 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 108:		Γραμμή 108:
	Ο [[Becquerel\|Henri Becquerel) ανακάλυψε συμπτωματικά τη [[ραδιενέργεια]] στα 1896. Τον επόμενο χρόνο, ο [[Thomson]] ανακάλυψε το [[ηλεκτρόνιο]]. Οι ανακαλύψεις αυτές διέψευσαν την υπόθεση πολλών φυσικών, ότι τα άτομα ήταν οι έσχατες θεμελιώδεις δομικές μονάδες της ύλης και παρακίνησαν σε περαιτέρω μελέτη της δομής των [[άτομο\|ατόμων]].		Ο [[Becquerel\|Henri Becquerel) ανακάλυψε συμπτωματικά τη [[ραδιενέργεια]] στα 1896. Τον επόμενο χρόνο, ο [[Thomson]] ανακάλυψε το [[ηλεκτρόνιο]]. Οι ανακαλύψεις αυτές διέψευσαν την υπόθεση πολλών φυσικών, ότι τα άτομα ήταν οι έσχατες θεμελιώδεις δομικές μονάδες της ύλης και παρακίνησαν σε περαιτέρω μελέτη της δομής των [[άτομο\|ατόμων]].

	Το 1900, ο [[Planck\|Max Planck]] δημοσίευσε μια εξήγηση για το φαινόμενο της "ακτινοβολίας μέλανος σώματος". Η εξίσωσή του προϋπέθετε ότι η ακτινοβολία είναι [[κβάντωση\|κβαντισμένη]] στη φύση, δηλαδή εκπέμπεται κατά διακριτά πακέτα. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε το εναρκτήριο επιχείρημα στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει η [[Κβαντική Μηχανική]].		Το 1900, ο [[Planck, Max\|Max Planck]] δημοσίευσε μια εξήγηση για το φαινόμενο της "ακτινοβολίας μέλανος σώματος". Η εξίσωσή του προϋπέθετε ότι η ακτινοβολία είναι [[κβάντωση\|κβαντισμένη]] στη φύση, δηλαδή εκπέμπεται κατά διακριτά πακέτα. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε το εναρκτήριο επιχείρημα στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει η [[Κβαντική Μηχανική]].

	Κατά τη δεκαετία του 1920, ο [[Schrodinger\|Erwin Schrödinger]], ο [[Heisenberg\|Werner Heisenberg]] και ο [[Born\|Max Born]] πέτυχαν να διατυπώσουν μια συνεπή εικόνα της χημικής συμπεριφοράς της ύλης και μια πλήρη θεωρία της ηλεκτρονικής δομής του ατόμου, ως λογικό επακόλουθο της κβαντικής θεωρίας.		Κατά τη δεκαετία του 1920, ο [[Schrodinger\|Erwin Schrödinger]], ο [[Heisenberg\|Werner Heisenberg]] και ο [[Born\|Max Born]] πέτυχαν να διατυπώσουν μια συνεπή εικόνα της χημικής συμπεριφοράς της ύλης και μια πλήρη θεωρία της ηλεκτρονικής δομής του ατόμου, ως λογικό επακόλουθο της κβαντικής θεωρίας.

IonnKorr: /* Βασικές Θεωρίες */

2006-11-05T18:00:00Z

Βασικές Θεωρίες

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 18:00, 5 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 20:		Γραμμή 20:
	*[[Κλασσική Σχετικότητα]]		*[[Κλασσική Σχετικότητα]]
	*[[Στατιστική]]		*[[Στατιστική]]
	*[[Ηλεκτρομαγνητική Θεωρία]]		*[[Ηλεκτρομαγνητισμός\|Ηλεκτρομαγνητική Θεωρία]]
	*[[Ειδική Σχετικότητα]]		*[[Ειδική Σχετικότητα]]
	*[[Γενική Σχετικότητα]]		*[[Γενική Σχετικότητα]]
	*[[Κβαντική Θεωρία]]		*[[Κβαντομηχανική\|Κβαντική Θεωρία]]
	*[[Κβαντική Πεδιακή Θεωρία]]		*[[Κβαντική Πεδιακή Θεωρία]]
	*[[Ενοποιητικές Θεωρίες]]		*[[Ενοποιητικές Θεωρίες]]

IonnKorr: /* Σωματίδια */

2006-11-05T17:58:13Z

[[Σωματίδιο|Σωματίδια]]

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 17:58, 5 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 43:		Γραμμή 43:
	----		----
	*[[Φωτόνιο]]		*[[Φωτόνιο]]
	*[[Γλοιόνιο]]		*[[Γλοιόνιο]] (gluon)
	*[[Βαρυτόνιο]]		*[[Βαρυτόνιο]] (ή γραβιτόνιο ή γκραβιτόνιο) (graviton)
	----		----
	*[[Βοσόνιο]]		*[[Μποζόνιο\|Βοσόνιο]] (ή μποζόνιο) (boson)
	*[[Φερμιόνιο]]		*[[Φερμιόνιο]]

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 23:02, 1 Ιανουαρίου 2007
Γραμμή 95:		Γραμμή 95:
	Στα 1821, ο [[Faraday\|Michael Faraday]] ενοποίησε τη μελέτη του [[μαγνητισμός\|Μαγνητισμού]] με τη μελέτη του ηλεκτρισμού, δείχνοντας πειραματικά ότι ένας κινούμενος [[μαγνήτης]] επάγει [[Ηλεκτρικό Ρεύμα]] σε έναν [[αγωγός\|αγωγό]]. Ο Faraday επίσης συνέλαβε τη φυσική έννοια που μετέπειτα ονομάστηκε [[Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο]]. Ο [[Maxwell\|James Clerk Maxwell]] ανέπτυξε αυτή την ιδέα, στα 1864, καταλήγοντας σε ένα σύστημα 20 συζευγμένων εξισώσεων που εξηγούσαν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ [[Ηλεκτρικό Πεδίο\|ηλεκτρικών]] και [[Μαγνητικό Πεδίο\|μαγνητικών]] πεδίων. Οι 20 αυτές εξισώσεις ανήχθησαν αργότερα, με τη χρήση [[Διανυσματικός Λογισμός\|διανυσματικού λογισμού]], σε ένα σύστημα [[Εξισώσεις Maxwell\|τεσσάρων εξισώσεων]].		Στα 1821, ο [[Faraday\|Michael Faraday]] ενοποίησε τη μελέτη του [[μαγνητισμός\|Μαγνητισμού]] με τη μελέτη του ηλεκτρισμού, δείχνοντας πειραματικά ότι ένας κινούμενος [[μαγνήτης]] επάγει [[Ηλεκτρικό Ρεύμα]] σε έναν [[αγωγός\|αγωγό]]. Ο Faraday επίσης συνέλαβε τη φυσική έννοια που μετέπειτα ονομάστηκε [[Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο]]. Ο [[Maxwell\|James Clerk Maxwell]] ανέπτυξε αυτή την ιδέα, στα 1864, καταλήγοντας σε ένα σύστημα 20 συζευγμένων εξισώσεων που εξηγούσαν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ [[Ηλεκτρικό Πεδίο\|ηλεκτρικών]] και [[Μαγνητικό Πεδίο\|μαγνητικών]] πεδίων. Οι 20 αυτές εξισώσεις ανήχθησαν αργότερα, με τη χρήση [[Διανυσματικός Λογισμός\|διανυσματικού λογισμού]], σε ένα σύστημα [[Εξισώσεις Maxwell\|τεσσάρων εξισώσεων]].

	Πέρα από τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, οι εξισώσεις του Maxwell μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν το [[φως]]. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη των [[ραδιοκύματα\|ραδιοκυμάτων]] στα 1888 από τον [[Hertz\|Heinrich Hertz]], καθώς και στα 1895, όταν ο [[Roentgen\|Wilhelm Roentgen) εντόπισε τις [[Aκτίνες Χ]]. Η περιγραφή του φωτός με όρους ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημοσίευση, από τον [[Einstein]] της [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας]]. Η θεωρία αυτή ενοποίησε την Κλασσική Μηχανική με τον [[Ηλεκτροφυσική\|Ηλεκτρομαγνητισμό]].		Πέρα από τα συνήθη ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, οι εξισώσεις του Maxwell μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν το [[φως]]. Η παρατήρηση αυτή επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη των [[ραδιοκύματα\|ραδιοκυμάτων]] στα 1888 από τον [[Hertz, Heinrich Rudolf\|Heinrich Hertz]], καθώς και στα 1895, όταν ο [[Roentgen, Wilhelm\|Wilhelm Roentgen]] εντόπισε τις [[Aκτίνες Χ]]. Η περιγραφή του φωτός με όρους ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημοσίευση, από τον [[Einstein]] της [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας]]. Η θεωρία αυτή ενοποίησε την Κλασσική Μηχανική με τον [[Ηλεκτροφυσική\|Ηλεκτρομαγνητισμό]].
	Η [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας]] ενοποιεί το χώρο και το χρόνο σε μία και μόνη οντότητα, τον [[Χωρόχρονος\|Χωρόχρονο]]. Η Σχετικότητα ορίζει έναν νεό κανόνα μετασχηματισμού μεταξύ [[Αδρανειακό Σύστημα Αναφοράς\|αδρανειακών συστημάτων αναφοράς]] απ' ό,τι η κλασική μηχανική, αυτό προϋπέθετε την ανάπτυξη σχετικιστικής μηχανικής ως αντικατάστατο της κλασσικής μηχανικής. Στην περιοχή των χαμηλών (σχετικά) ταχυτήτων, οι δύο θεωρίες συμφωνούν. Ο Αινστάιν επεξέτεινε περαιτέρω την Ειδική Σχετικότητα συμπεριλαμβάνοντας τη Βαρύτητα στους υπολογισμούς του. Δημοσίευσε την [[Γενική Σχετικότητα]] στα 1915.		Η [[Ειδική Σχετικότητα\|Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας]] ενοποιεί το χώρο και το χρόνο σε μία και μόνη οντότητα, τον [[Χωρόχρονος\|Χωρόχρονο]]. Η Σχετικότητα ορίζει έναν νεό κανόνα μετασχηματισμού μεταξύ [[Αδρανειακό Σύστημα Αναφοράς\|αδρανειακών συστημάτων αναφοράς]] απ' ό,τι η κλασική μηχανική, αυτό προϋπέθετε την ανάπτυξη σχετικιστικής μηχανικής ως αντικατάστατο της κλασσικής μηχανικής. Στην περιοχή των χαμηλών (σχετικά) ταχυτήτων, οι δύο θεωρίες συμφωνούν. Ο Αινστάιν επεξέτεινε περαιτέρω την Ειδική Σχετικότητα συμπεριλαμβάνοντας τη Βαρύτητα στους υπολογισμούς του. Δημοσίευσε την [[Γενική Σχετικότητα]] στα 1915.

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 05:07, 11 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 118:		Γραμμή 118:
	Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας (Αινστάιν, 1905) επαληθεύτηκε με δραματικό τρόπο κατά τη διάρκεια του [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος\|Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου]], καθώς και τα δύο στρατόπεδα διεξήγαγαν έρευνες στην [[Πυρηνική Φυσική]], με σκοπό την κατασκευή [[Ατομική Βόμβα\|πυρηνικής βόμβας]]. Το Γερμανικό εγχείρημα, του οποίου ηγείτο ο Χάιζεμπεργκ, κατέληξε σε αποτυχία, ενώ το Συμμαχικό Σχέδιο Μανχάτταν πέτυχε το στόχο του. Στην Αμερική, μια ομάδα με επικεφαλής τον [[Fermi(Enrico Fermi]] παρήγαγε την πρώτη ανθρωπογενή αλυσσιδωτή πυρηνική αντίδραση στα 1942, ενώ στα 1945 πυροδοτήθηκε η πρώτη στον κόσμο πυρηνική εκρηκτική ύλη στην περιοχή Τρίνιτυ, κοντά στο Αλαμογκόρντο του [[Νέο Μεξικό\|Νέου Μεξικού]].		Η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας (Αινστάιν, 1905) επαληθεύτηκε με δραματικό τρόπο κατά τη διάρκεια του [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος\|Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου]], καθώς και τα δύο στρατόπεδα διεξήγαγαν έρευνες στην [[Πυρηνική Φυσική]], με σκοπό την κατασκευή [[Ατομική Βόμβα\|πυρηνικής βόμβας]]. Το Γερμανικό εγχείρημα, του οποίου ηγείτο ο Χάιζεμπεργκ, κατέληξε σε αποτυχία, ενώ το Συμμαχικό Σχέδιο Μανχάτταν πέτυχε το στόχο του. Στην Αμερική, μια ομάδα με επικεφαλής τον [[Fermi(Enrico Fermi]] παρήγαγε την πρώτη ανθρωπογενή αλυσσιδωτή πυρηνική αντίδραση στα 1942, ενώ στα 1945 πυροδοτήθηκε η πρώτη στον κόσμο πυρηνική εκρηκτική ύλη στην περιοχή Τρίνιτυ, κοντά στο Αλαμογκόρντο του [[Νέο Μεξικό\|Νέου Μεξικού]].

	Από το 1900 και μετά, οι [[Planck]], Αινστάιν, [[Bohr]] και άλλοι άρχισαν να αναπτύσσουν [[κβάντωση\|κβαντικές]] θεωρίες για να εξηγήσουν διάφορα "ανώμαλα" πειραματικά αποτελέσματα, εισάγοντας διακριτά ενεργειακά επίπεδα. Τόσο ο Βέρνερ Χάιζεμπεργκ στα 1925, όσο και οι Έρβιν Σρέντινγκερ και Ντιράκ στα 1926, διατύπωσαν φορμαλιστικά την [[Κβαντομηχανική]], η οποία αποσαφήνιζε τις κβαντικές θεωρίες που είχαν προηγηθεί. Στην κβαντομηχανική, τα αποτελέσματα των φυσικών μετρήσεων είναι εγγενώς [[πιθανότητα\|πιθανοκρατικά]] και η θεωρία παρέχει μεθόδους για τον υπολογισμό των πιθανοτήτων αυτών. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες.		Από το 1900 και μετά, οι Planck, Αινστάιν, [[Bohr]] και άλλοι άρχισαν να αναπτύσσουν [[κβάντωση\|κβαντικές]] θεωρίες για να εξηγήσουν διάφορα "ανώμαλα" πειραματικά αποτελέσματα, εισάγοντας διακριτά ενεργειακά επίπεδα. Τόσο ο Βέρνερ Χάιζεμπεργκ στα 1925, όσο και οι Έρβιν Σρέντινγκερ και Ντιράκ στα 1926, διατύπωσαν φορμαλιστικά την [[Κβαντομηχανική]], η οποία αποσαφήνιζε τις κβαντικές θεωρίες που είχαν προηγηθεί. Στην κβαντομηχανική, τα αποτελέσματα των φυσικών μετρήσεων είναι εγγενώς [[πιθανότητα\|πιθανοκρατικά]] και η θεωρία παρέχει μεθόδους για τον υπολογισμό των πιθανοτήτων αυτών. Περιγράφει με επιτυχία τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες.

	Η κβαντομηχανική μας έδωσε επίσης τα θεωρητικά εργαλεία για τη μελέτη της Φυσικής της Συμπυκνωμένης Ύλης, η οποία μελετά τη φυσική συμπεριφορά των στερεών και υγρών σωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και φαινομένων όπως η κρυσταλλική δομή, η [[ημιαγωγός\|ημιαγωγιμότητα]] και η [[υπεραγωγός\|υπεραγωγιμότητα]]. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της συμπυκνωμένης ύλης συγκαταλέγεται ο [[Bloch\|Felix Bloch), ο οποίος διατύπωσε μια κβαντομηχανική περιγραφή της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στις κρυσταλλικές δομές το 1928.		Η κβαντομηχανική μας έδωσε επίσης τα θεωρητικά εργαλεία για τη μελέτη της Φυσικής της Συμπυκνωμένης Ύλης, η οποία μελετά τη φυσική συμπεριφορά των στερεών και υγρών σωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και φαινομένων όπως η κρυσταλλική δομή, η [[ημιαγωγός\|ημιαγωγιμότητα]] και η [[υπεραγωγός\|υπεραγωγιμότητα]]. Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της συμπυκνωμένης ύλης συγκαταλέγεται ο [[Bloch\|Felix Bloch), ο οποίος διατύπωσε μια κβαντομηχανική περιγραφή της συμπεριφοράς των ηλεκτρονίων στις κρυσταλλικές δομές το 1928.

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 05:05, 11 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 89:		Γραμμή 89:
	Άλλα σημαντικά επιτεύγματα κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκαν από τους: [[Γαλιλαίος \|Γαλιλαίο]], [[Huygens]], [[Kepler]], [[Pascal]] κ.α.		Άλλα σημαντικά επιτεύγματα κατά την περίοδο αυτή σημειώθηκαν από τους: [[Γαλιλαίος \|Γαλιλαίο]], [[Huygens]], [[Kepler]], [[Pascal]] κ.α.

	Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο [[Γαλιλαίος ]] πρωτοστάτησε στην καθιέρωση πειραματικών μεθόδων με σκοπό την επαλήθευση φυσικών θεωριών, μια ιδέα που αποτελεί το κλειδί της επιστημονικής μεθόδου. Ο Γαλιλαίος διατύπωσε και τεκμηρίωσε με επιτυχία αρκετές υποθέσεις στο πεδίο της [[δυναμική\|Δυναμικής]], ιδίως δε το νόμο της [[Αδράνεια\|Αδράνειας]]. Στα 1687, ο [[Νεύτων]] δημοσίευσε τα Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θεμελιώνοντας με λεπτομέρειες δύο περιεκτικές και επιτυχημένες φυσικές θεωρίες: τους [[Νόμοι ~~Newton~~\|νόμους της κίνησης του Νεύτωνα]], από τους οποίους αναπτύχθηκε η [[Κλασσική Μηχανική]] και τον [[βαρύτητα\|Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα]], ο οποίος περιγράφει τη [[Θεμελιώδης Αλληλεπίδραση\|θεμελιώδη δύναμη]] της [[βαρύτητα\|βαρύτητας]]. Και οι δύο θεωρίες ήταν σε καλή συμφωνία με το πείραμα. Οι ''Μαθηματικές Αρχές'' περιλάμβαναν ωστόσο και αρκετές θεωρίες σχετικά με τη [[Ρευστοδυναμική]]. Η Κλασσική Μηχανική επεκτάθηκε αργότερα σε μεγάλο βαθμό από τους [[Lagrange]], [[Hamilton]] κ.α., που παρήγαγαν νέο φορμαλισμό, αρχές και πορίσματα. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης εγκαινίασε τον κλάδο της [[Αστροφυσική\|Αστροφυσικής]], ο οποίος περιγράφει τα [[Αστρονομία\|Αστρονομικά]] φαινόμενα με βάση φυσικές θεωρίες.		Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο [[Γαλιλαίος ]] πρωτοστάτησε στην καθιέρωση πειραματικών μεθόδων με σκοπό την επαλήθευση φυσικών θεωριών, μια ιδέα που αποτελεί το κλειδί της επιστημονικής μεθόδου. Ο Γαλιλαίος διατύπωσε και τεκμηρίωσε με επιτυχία αρκετές υποθέσεις στο πεδίο της [[δυναμική\|Δυναμικής]], ιδίως δε το νόμο της [[Αδράνεια\|Αδράνειας]]. Στα 1687, ο [[Νεύτων]] δημοσίευσε τα Philosophiae Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), θεμελιώνοντας με λεπτομέρειες δύο περιεκτικές και επιτυχημένες φυσικές θεωρίες: τους [[Νόμοι του Νεύτωνα\|νόμους της κίνησης του Νεύτωνα]], από τους οποίους αναπτύχθηκε η [[Κλασσική Μηχανική]] και τον [[βαρύτητα\|Νόμο της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα]], ο οποίος περιγράφει τη [[Θεμελιώδης Αλληλεπίδραση\|θεμελιώδη δύναμη]] της [[βαρύτητα\|βαρύτητας]]. Και οι δύο θεωρίες ήταν σε καλή συμφωνία με το πείραμα. Οι ''Μαθηματικές Αρχές'' περιλάμβαναν ωστόσο και αρκετές θεωρίες σχετικά με τη [[Ρευστοδυναμική]]. Η Κλασσική Μηχανική επεκτάθηκε αργότερα σε μεγάλο βαθμό από τους [[Lagrange]], [[Hamilton]] κ.α., που παρήγαγαν νέο φορμαλισμό, αρχές και πορίσματα. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης εγκαινίασε τον κλάδο της [[Αστροφυσική\|Αστροφυσικής]], ο οποίος περιγράφει τα [[Αστρονομία\|Αστρονομικά]] φαινόμενα με βάση φυσικές θεωρίες.

	Μετά τη θεμελίωση της [[Κλασσική Μηχανική\|Κλασσικής Μηχανικής]] από τον Νεύτωνα, το επόμενο μεγάλο πεδίο έρευνας στη Φυσική αφορούσε τη φύση του [[ηλεκτρισμός\|ηλεκτρισμού]]. Παρατηρήσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα από επιστήμονες όπως ο [[Boyle\|Robert Boyle]], ο Stephen Gray και ο [[Φραγκλίνος]] έβαλαν τα θεμέλια της κατοπινής έρευνας. Επίσης, οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν στη βασική κατανόηση του ηλεκτρικού φορτίου και του [[Ηλεκτρικό Ρεύμα\|ηλεκτρικού ρεύματος]].		Μετά τη θεμελίωση της [[Κλασσική Μηχανική\|Κλασσικής Μηχανικής]] από τον Νεύτωνα, το επόμενο μεγάλο πεδίο έρευνας στη Φυσική αφορούσε τη φύση του [[ηλεκτρισμός\|ηλεκτρισμού]]. Παρατηρήσεις κατά τον 17ο και 18ο αιώνα από επιστήμονες όπως ο [[Boyle\|Robert Boyle]], ο Stephen Gray και ο [[Φραγκλίνος]] έβαλαν τα θεμέλια της κατοπινής έρευνας. Επίσης, οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν στη βασική κατανόηση του ηλεκτρικού φορτίου και του [[Ηλεκτρικό Ρεύμα\|ηλεκτρικού ρεύματος]].

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 21:01, 6 Νοεμβρίου 2006
Γραμμή 108:		Γραμμή 108:
	Ο [[Becquerel\|Henri Becquerel) ανακάλυψε συμπτωματικά τη [[ραδιενέργεια]] στα 1896. Τον επόμενο χρόνο, ο [[Thomson]] ανακάλυψε το [[ηλεκτρόνιο]]. Οι ανακαλύψεις αυτές διέψευσαν την υπόθεση πολλών φυσικών, ότι τα άτομα ήταν οι έσχατες θεμελιώδεις δομικές μονάδες της ύλης και παρακίνησαν σε περαιτέρω μελέτη της δομής των [[άτομο\|ατόμων]].		Ο [[Becquerel\|Henri Becquerel) ανακάλυψε συμπτωματικά τη [[ραδιενέργεια]] στα 1896. Τον επόμενο χρόνο, ο [[Thomson]] ανακάλυψε το [[ηλεκτρόνιο]]. Οι ανακαλύψεις αυτές διέψευσαν την υπόθεση πολλών φυσικών, ότι τα άτομα ήταν οι έσχατες θεμελιώδεις δομικές μονάδες της ύλης και παρακίνησαν σε περαιτέρω μελέτη της δομής των [[άτομο\|ατόμων]].

	Το 1900, ο [[Planck\|Max Planck]] δημοσίευσε μια εξήγηση για το φαινόμενο της "ακτινοβολίας μέλανος σώματος". Η εξίσωσή του προϋπέθετε ότι η ακτινοβολία είναι [[κβάντωση\|κβαντισμένη]] στη φύση, δηλαδή εκπέμπεται κατά διακριτά πακέτα. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε το εναρκτήριο επιχείρημα στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει η [[Κβαντική Μηχανική]].		Το 1900, ο [[Planck, Max\|Max Planck]] δημοσίευσε μια εξήγηση για το φαινόμενο της "ακτινοβολίας μέλανος σώματος". Η εξίσωσή του προϋπέθετε ότι η ακτινοβολία είναι [[κβάντωση\|κβαντισμένη]] στη φύση, δηλαδή εκπέμπεται κατά διακριτά πακέτα. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε το εναρκτήριο επιχείρημα στο οικοδόμημα που έμελλε να γίνει η [[Κβαντική Μηχανική]].

	Κατά τη δεκαετία του 1920, ο [[Schrodinger\|Erwin Schrödinger]], ο [[Heisenberg\|Werner Heisenberg]] και ο [[Born\|Max Born]] πέτυχαν να διατυπώσουν μια συνεπή εικόνα της χημικής συμπεριφοράς της ύλης και μια πλήρη θεωρία της ηλεκτρονικής δομής του ατόμου, ως λογικό επακόλουθο της κβαντικής θεωρίας.		Κατά τη δεκαετία του 1920, ο [[Schrodinger\|Erwin Schrödinger]], ο [[Heisenberg\|Werner Heisenberg]] και ο [[Born\|Max Born]] πέτυχαν να διατυπώσουν μια συνεπή εικόνα της χημικής συμπεριφοράς της ύλης και μια πλήρη θεωρία της ηλεκτρονικής δομής του ατόμου, ως λογικό επακόλουθο της κβαντικής θεωρίας.