Ήλιος - Ιστορικό εκδόσεων

Quendi στις 15 Ιουνίου 2007 στις 03:37

2007-06-15T03:37:36Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 03:37, 15 Ιουνίου 2007
Γραμμή 155:		Γραμμή 155:

	[[Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα]]		[[Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα]]
	[[Κατηγορία:~~Αστέρες~~]]		[[Κατηγορία:Αστροφυσική]]
			[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Quendi στις 15 Ιουνίου 2007 στις 03:16

2007-06-15T03:16:28Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 03:16, 15 Ιουνίου 2007
Γραμμή 60:		Γραμμή 60:


	Ο '''[[Ηλιακός ~~άνεμος~~\|ηλιακός άνεμος]]''' '''(εικόνα 4)''': Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στρεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου.		Ο '''[[Ηλιακός Άνεμος\|ηλιακός άνεμος]]''' '''(εικόνα 4)''': Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στρεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου.


Γραμμή 94:		Γραμμή 94:
	'''Άλλα φαινόμενα της φωτόσφαιρας:'''		'''Άλλα φαινόμενα της φωτόσφαιρας:'''

	Πολλές φορές κοντά στα χείλη της φωτόσφαιρας στην περιοχή που υπάρχουν κηλίδες παρατηρούνται περιοχές μεγαλύτερης λαμπρότητας. Οι περιοχές αυτές ονομάζονται '''[[Πυρσός\|πυρσοί]]''' (faculae) και πιθανόν να οφείλονται σε ενέργεια που παράγεται κατά την αναδιάταξη του μαγνητικού πεδίου των κηλίδων. Η παρουσία πυρσών σε περιοχή που δεν υπάρχουν κηλίδες είτε προμηνύει την εμφάνιση κηλίδων είτε αποτελεί ένδειξη ότι στην περιοχή αυτή υπήρχαν κηλίδες που έχουν εξαφανιστεί. Η παρουσία πάντως πυρσών στο ανατολικό χείλος του ήλιου συνήθως προμηνύει την εμφάνιση νέων κηλίδων. Ας σημειωθεί ότι σπάνια παρατηρούνται πυρσοί στο κέντρο της φωτόσφαιρας γιατί η φωτεινότητά τους είναι περίπου ίση με τη φωτεινότητα του κέντρου της φωτόσφαιρας. Όταν η διαταραχή της ατμόσφαιρας είναι μικρή είναι δυνατόν να παρατηρηθεί το φαινόμενο της '''[[Κοκκίαση\|κοκκίασης]]''' (granulation) στη φωτόσφαιρα. Οι κόκκοι είναι μικροί φωτεινοί σχηματισμοί διαμέτρου 1΄΄ δηλαδή περίπου 800χλμ με διάρκεια ζωής από 3 έως 10 λεπτά της ώρας. Πιστεύεται ότι αποτελούν τις κορυφές θερμών αερίων ρευμάτων που προέρχονται από το εσωτερικό του ήλιου τη ζώνη δηλαδή μεταφοράς. Μερικές φορές παρατηρούνται '''[[Σκοτεινός ~~πυρσός~~\|σκοτεινοί πυρσοί]]''' (dark faculae) κοντά στο κέντρο του δίσκου του ήλιου. Επίσης σπάνια κατά τη διάρκεια του μεγίστου αριθμού ηλιακών κηλίδων παρατηρούνται '''[[Λευκή ~~φωτοσφαιρική έκλαμψη~~\|λευκές φωτοσφαιρικές εκλάμψεις]]''' (white light flares) διάρκειας μερικών λεπτών τις ώρας.		Πολλές φορές κοντά στα χείλη της φωτόσφαιρας στην περιοχή που υπάρχουν κηλίδες παρατηρούνται περιοχές μεγαλύτερης λαμπρότητας. Οι περιοχές αυτές ονομάζονται '''[[Πυρσός\|πυρσοί]]''' (faculae) και πιθανόν να οφείλονται σε ενέργεια που παράγεται κατά την αναδιάταξη του μαγνητικού πεδίου των κηλίδων. Η παρουσία πυρσών σε περιοχή που δεν υπάρχουν κηλίδες είτε προμηνύει την εμφάνιση κηλίδων είτε αποτελεί ένδειξη ότι στην περιοχή αυτή υπήρχαν κηλίδες που έχουν εξαφανιστεί. Η παρουσία πάντως πυρσών στο ανατολικό χείλος του ήλιου συνήθως προμηνύει την εμφάνιση νέων κηλίδων. Ας σημειωθεί ότι σπάνια παρατηρούνται πυρσοί στο κέντρο της φωτόσφαιρας γιατί η φωτεινότητά τους είναι περίπου ίση με τη φωτεινότητα του κέντρου της φωτόσφαιρας. Όταν η διαταραχή της ατμόσφαιρας είναι μικρή είναι δυνατόν να παρατηρηθεί το φαινόμενο της '''[[Κοκκίαση\|κοκκίασης]]''' (granulation) στη φωτόσφαιρα. Οι κόκκοι είναι μικροί φωτεινοί σχηματισμοί διαμέτρου 1΄΄ δηλαδή περίπου 800χλμ με διάρκεια ζωής από 3 έως 10 λεπτά της ώρας. Πιστεύεται ότι αποτελούν τις κορυφές θερμών αερίων ρευμάτων που προέρχονται από το εσωτερικό του ήλιου τη ζώνη δηλαδή μεταφοράς. Μερικές φορές παρατηρούνται '''[[Σκοτεινός Πυρσός\|σκοτεινοί πυρσοί]]''' (dark faculae) κοντά στο κέντρο του δίσκου του ήλιου. Επίσης σπάνια κατά τη διάρκεια του μεγίστου αριθμού ηλιακών κηλίδων παρατηρούνται '''[[Λευκή Φωτοσφαιρική Έκλαμψη\|λευκές φωτοσφαιρικές εκλάμψεις]]''' (white light flares) διάρκειας μερικών λεπτών τις ώρας.


Γραμμή 109:		Γραμμή 109:
	B) Οι '''[[Ακίδες\|ακίδες]]''' (spicules) εμφανίζονται στο χείλος του ηλιακού δίσκου και είναι στενοί επιμήκεις σχηματισμοί ύψους περίπου 7000 χλμ και μέσου πλάτους 1000 χλμ. Η μέση διάρκεια ζωής τους είναι 8 λεπτά της ώρας.		B) Οι '''[[Ακίδες\|ακίδες]]''' (spicules) εμφανίζονται στο χείλος του ηλιακού δίσκου και είναι στενοί επιμήκεις σχηματισμοί ύψους περίπου 7000 χλμ και μέσου πλάτους 1000 χλμ. Η μέση διάρκεια ζωής τους είναι 8 λεπτά της ώρας.

	Γ) Οι '''[[~~Προεξοχές~~\|προεξοχές]]''' (prominences) και τα [[Νήματα\|νήματα]] (filaments) αποτελούν δυο διαφορετικές μορφές του ίδιου φαινομένου. Οι μεν προεξοχές παρουσιάζονται κοντά στο χείλος του ήλιου και εμφανίζονται σαν επιμήκεις σχηματισμοί που προεκτείνονται πάνω από τη βάση της χρωμόσφαιρας τα δεν νήματα είναι η προβολή τους πάνω στο δίσκο του ήλιου και παρατηρούνται σαν σκοτεινοί σχηματισμοί. Όταν ο ήλιος βρίσκεται στο ελάχιστο του 11 ετούς κύκλου τις δραστηριότητας του τότε μπορούμε συνήθως να δούμε 4-5 νήματα πάνω στην επιφάνειά του αντίθετα όταν βρίσκεται στο μέγιστο μπορούμε να δούμε γύρω στα 20. Οι προεξοχές διακρίνονται σε ήρεμες με διάρκεια ζωής γύρω στους δυο μήνες και σε εκρηκτικές με μικρή διάρκεια ζωής από μερικά λεπτά έως και μισή ώρα. Οι τελευταίες συνδέονται άμεσα με τις ηλιακές εκλάμψεις και παρουσιάζουν βίαιες και ταχύτατες μεταβολές της λαμπρότητας και του μεγέθους τους. Το μέσο ύψος των ήρεμων προεξοχών είναι 30.000χλμ ενώ έχουν παρατηρηθεί και εκρηκτικές προεξοχές ύψους πάνω από 1.000.000χλμ.		Γ) Οι '''[[Προεξοχή\|προεξοχές]]''' (prominences) και τα [[Νήματα\|νήματα]] (filaments) αποτελούν δυο διαφορετικές μορφές του ίδιου φαινομένου. Οι μεν προεξοχές παρουσιάζονται κοντά στο χείλος του ήλιου και εμφανίζονται σαν επιμήκεις σχηματισμοί που προεκτείνονται πάνω από τη βάση της χρωμόσφαιρας τα δεν νήματα είναι η προβολή τους πάνω στο δίσκο του ήλιου και παρατηρούνται σαν σκοτεινοί σχηματισμοί. Όταν ο ήλιος βρίσκεται στο ελάχιστο του 11 ετούς κύκλου τις δραστηριότητας του τότε μπορούμε συνήθως να δούμε 4-5 νήματα πάνω στην επιφάνειά του αντίθετα όταν βρίσκεται στο μέγιστο μπορούμε να δούμε γύρω στα 20. Οι προεξοχές διακρίνονται σε ήρεμες με διάρκεια ζωής γύρω στους δυο μήνες και σε εκρηκτικές με μικρή διάρκεια ζωής από μερικά λεπτά έως και μισή ώρα. Οι τελευταίες συνδέονται άμεσα με τις ηλιακές εκλάμψεις και παρουσιάζουν βίαιες και ταχύτατες μεταβολές της λαμπρότητας και του μεγέθους τους. Το μέσο ύψος των ήρεμων προεξοχών είναι 30.000χλμ ενώ έχουν παρατηρηθεί και εκρηκτικές προεξοχές ύψους πάνω από 1.000.000χλμ.

	Δ) '''[[Έκλαμψη\|Εκλάμψεις]]''' (flares): Παρατηρούνται συνήθως σε περιοχές όπου υπάρχουν ηλιακές κηλίδες και εμφανίζονται σαν απότομες εκρήξεις με λάμψεις τεραστίων διαστάσεων. Η ενέργεια που εκλύεται κατά τη διάρκεια των ηλιακών εκλάμψεων είναι της τάξεως 10^(28-32)erg και εκλύεται σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα από τις ακτίνες γ μέχρι και τα ραδιοκύματα. Επίσης εκπέμπονται ενεργητικά φορτισμένα σωματίδια με μορφή κοσμικής ακτινοβολίας τα οποία βομβαρδίζουν τη γη μας με πυκνότητα ροής 1000 σωματίδια/cm^2/sec και προκαλούν μαγνητοσφαιρικά φαινόμενα, και λαμπρό βόρειο σέλας. Η θερμοκρασία στην περιοχή μιας έκλαμψης φτάνει τους 15.000 Κ ενώ η κινητική θερμοκρασία των σωματιδίων μπορεί να φτάσει τους 10^6 Κ. Η σπουδαιότητα μιας έκλαμψης καθορίζεται από την λαμπρότητα και την έκτασή της. Στην '''εικόνα 6''' βλέπουμε κάποια απ’ τα παραπάνω φαινόμενα συγκριτικά.		Δ) '''[[Έκλαμψη\|Εκλάμψεις]]''' (flares): Παρατηρούνται συνήθως σε περιοχές όπου υπάρχουν ηλιακές κηλίδες και εμφανίζονται σαν απότομες εκρήξεις με λάμψεις τεραστίων διαστάσεων. Η ενέργεια που εκλύεται κατά τη διάρκεια των ηλιακών εκλάμψεων είναι της τάξεως 10^(28-32)erg και εκλύεται σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα από τις ακτίνες γ μέχρι και τα ραδιοκύματα. Επίσης εκπέμπονται ενεργητικά φορτισμένα σωματίδια με μορφή κοσμικής ακτινοβολίας τα οποία βομβαρδίζουν τη γη μας με πυκνότητα ροής 1000 σωματίδια/cm^2/sec και προκαλούν μαγνητοσφαιρικά φαινόμενα, και λαμπρό βόρειο σέλας. Η θερμοκρασία στην περιοχή μιας έκλαμψης φτάνει τους 15.000 Κ ενώ η κινητική θερμοκρασία των σωματιδίων μπορεί να φτάσει τους 10^6 Κ. Η σπουδαιότητα μιας έκλαμψης καθορίζεται από την λαμπρότητα και την έκτασή της. Στην '''εικόνα 6''' βλέπουμε κάποια απ’ τα παραπάνω φαινόμενα συγκριτικά.
Γραμμή 125:		Γραμμή 125:
	== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==		== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==

	Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός Γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός Νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό ~~νεφέλωμα~~\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.		Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός Γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός Νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό Νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.

IonnKorr στις 13 Οκτωβρίου 2006 στις 11:49

2006-10-13T11:49:23Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 11:49, 13 Οκτωβρίου 2006
Γραμμή 1:		Γραμμή 1:
			Ήλιος είναι ο αστέρας του "δικού μας" Αστρικού Συστήματος που αποκαλείται εξ αιτίας του [[Ηλιακό Σύστημα]].


	== Γενικά ==		== Γενικά ==

	Ο Ήλιος είναι μια θερμή σφαίρα αερίων στο εσωτερικό της οποίας γίνονται [[Πυρηνική Σύντηξη\|θερμοπυρηνικές αντιδράσεις]]. Αποτέλεσμα των αντιδράσεων είναι η παραγωγή ενέργειας η οποία ύστερα από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια φτάνει στην επιφάνεια του ήλιου και στη συνέχεια μόλις σε 8,3 λεπτά φτάνει στη γη.Tο μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μελέτη του ήλιου καθώς και οι ειδικές συνθήκες παρατήρησης του, δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο κλάδο της αστροφυσικής, την [[Ήλιακή Φυσική\|ηλιακή φυσική]]. Βέβαια το γεγονός ότι ο ήλιος βρίσκεται κοντά στη γη μας κάνει πολλές φορές να ξεχνάμε ότι είναι και αυτός ένας αστέρας από τους δισεκατομμύρια του γαλαξία μας που βλέπουμε με γυμνό μάτι στο νυχτερινό ουρανό. Έτσι τα συμπεράσματα από τη μελέτη του μπορούμε να τα γενικεύσουμε για ένα πολύ μεγάλο πλήθος αστέρων.		Ο Ήλιος είναι μια θερμή σφαίρα αερίων στο εσωτερικό της οποίας γίνονται [[Πυρηνική Σύντηξη\|θερμοπυρηνικές αντιδράσεις]]. Αποτέλεσμα των αντιδράσεων είναι η παραγωγή ενέργειας η οποία ύστερα από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια φτάνει στην επιφάνεια του ήλιου και στη συνέχεια μόλις σε 8,3 λεπτά φτάνει στη γη.Tο μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μελέτη του ήλιου καθώς και οι ειδικές συνθήκες παρατήρησης του, δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο κλάδο της αστροφυσικής, την [[Ήλιακή Φυσική\|ηλιακή φυσική]]. Βέβαια το γεγονός ότι ο ήλιος βρίσκεται κοντά στη γη μας κάνει πολλές φορές να ξεχνάμε ότι είναι και αυτός ένας αστέρας από τους δισεκατομμύρια του γαλαξία μας που βλέπουμε με γυμνό μάτι στο νυχτερινό ουρανό. Έτσι τα συμπεράσματα από τη μελέτη του μπορούμε να τα γενικεύσουμε για ένα πολύ μεγάλο πλήθος αστέρων.

Γραμμή 153:		Γραμμή 155:

	[[Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα]]		[[Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα]]
	[[Κατηγορία:~~Αστροφυσική~~]]		[[Κατηγορία:Αστέρες]]

Quendi στις 2 Οκτωβρίου 2006 στις 09:28

2006-10-02T09:28:54Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 09:28, 2 Οκτωβρίου 2006
Γραμμή 149:		Γραμμή 149:
	* Discovery & Science , Νοέμβριος 2005		* Discovery & Science , Νοέμβριος 2005


			{{Solar System}}

			[[Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα]]
	[[Κατηγορία:Αστροφυσική]]		[[Κατηγορία:Αστροφυσική]]

Quendi στις 23 Σεπτεμβρίου 2006 στις 16:04

2006-09-23T16:04:14Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 16:04, 23 Σεπτεμβρίου 2006
Γραμμή 66:		Γραμμή 66:


	~~'''ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΦΩΤΟΣΦΑΙΡΑΣ:'''~~		=== Φαινόμενα Φωτόσφαιρας ===

	[[Εικόνα:Picture2.png\|thumb\|Φωτόσφαιρα]]		[[Εικόνα:Picture2.png\|thumb\|Φωτόσφαιρα]]
Γραμμή 95:		Γραμμή 95:


	~~'''ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΧΡΩΜΟΣΦΑΙΡΑΣ:'''~~		=== Φαινόμενα Χρωμόσφαιρας ===

	[[Εικόνα:14_188.jpg\|thumb\|Χρωμόσφαιρα]]		[[Εικόνα:14_188.jpg\|thumb\|Χρωμόσφαιρα]]
Γραμμή 113:		Γραμμή 113:


	~~'''ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΕΜΜΑΤΟΣ:'''~~		=== Φαινόμενα Στέμματος ===

	[[Εικόνα:P3290071.jpg\|thumb\|Στέμμα, Ολική Έκλειψη 29 Μαρτίου 2006, Καστελόριζο, Αντωνόπουλος Παναγιώτης]]		[[Εικόνα:P3290071.jpg\|thumb\|Στέμμα, Ολική Έκλειψη 29 Μαρτίου 2006, Καστελόριζο, Αντωνόπουλος Παναγιώτης]]
Γραμμή 125:		Γραμμή 125:
	Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός Γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός Νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.		Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός Γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός Νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.

	~~== Βιβλιογραφία-Δικτυακοί Τόποι ==~~

	~~- «Παρατηρησιακή Αστρονομία», Σειραδάκης-Αυγολούπης (ΑΠΘ)~~		== Δικτυακοί Τόποι ==

	~~- «Το Ηλιακό Σύστημα», Γούδης (Παν~~. ~~Πατρών)~~		* [http://www.nascom.nasa.gov/ SOHO]

	~~- "Our Sun", Menzel~~		* [http://www.spaceweather.com/ Spaceweather.com]

	~~- Discovery & Science , Νοέμβριος 2005~~		* [http://solarscience.msfc.nasa.gov/ NASA/Marshall Solar Physics]

	- [http://www.~~nascom~~.~~nasa~~.~~gov/ SOHO~~]		* [http://www.nineplanets.org/sol.html Nineplanets.org-Sun]

	- [http://www.~~astrovox~~.gr ~~Αstrovox~~]		* [http://www.physics4u.gr physics4u.gr]

	~~- [http://www.physics4u.gr physics4u]~~

			== Βιβλιογραφία ==

			* «Παρατηρησιακή Αστρονομία», Σειραδάκης-Αυγολούπης (ΑΠΘ)

			* «Το Ηλιακό Σύστημα», Γούδης (Παν. Πατρών)

			* "Our Sun", Menzel

			* Discovery & Science , Νοέμβριος 2005

	[[Κατηγορία:Αστροφυσική]]		[[Κατηγορία:Αστροφυσική]]

Quendi στις 1 Σεπτεμβρίου 2006 στις 22:41

2006-09-01T22:41:01Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 22:41, 1 Σεπτεμβρίου 2006
Γραμμή 75:		Γραμμή 75:


	'''[[Ηλιακή ~~Κηλίδα~~\|Ηλιακές κηλίδες]]:''' Στην παρατήρηση του ήλιου ακόμα και με μικρό τηλεσκόπιο με ηλιακό φίλτρο εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε τις ηλιακές κηλίδες. Είναι μικρές μαύρες περιοχές στην επιφάνεια του ήλιου. Ο λόγος που οι ηλιακές κηλίδες παρουσιάζονται μαύρες είναι η χαμηλή θερμοκρασία τους σε σχέση με τη θερμοκρασία της φωτόσφαιρας που τις περιβάλει. Υπολογίζεται ότι η θερμοκρασία της σκιάς είναι περίπου 4100 Κ ενώ της φωτόσφαιρας είναι περίπου 5800 Κ. αν μπορούσαμε να απομονώσουμε μια ηλιακή κηλίδα από το λαμπρό υπόβαθρο της φωτόσφαιρας θα την βλέπαμε να λάμπει με φαινόμενο μέγεθος -12. Το φαινόμενο μέγεθος του ηλιακού δίσκου είναι -26,74. Η πρώτη παρατήρηση των ηλιακών κηλίδων έγινε το 1610 και από τότε συνεχίζεται η παρακολούθησή τους μέχρι σήμερα. Συνήθως εμφανίζονται ανάμεσα στους κόκκους για να αναπτυχθούν στη συνέχεια παίρνοντας μεγάλες διαστάσεις ως και πάνω από 100.000 χλμ. σε μερικές περιπτώσεις καταλαμβάνουν τεράστια έκταση έως και 15ο στον ηλιακό δίσκο. Οι πρώτοι παρατηρητές των ηλιακών κηλίδων ήταν οι εξής: ο Γαλιλαίος, ο Χάριοτ, ο Φαμπρίσιους και ο Σάινερ ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο.		'''[[Ηλιακή κηλίδα\|Ηλιακές κηλίδες]]:''' Στην παρατήρηση του ήλιου ακόμα και με μικρό τηλεσκόπιο με ηλιακό φίλτρο εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε τις ηλιακές κηλίδες. Είναι μικρές μαύρες περιοχές στην επιφάνεια του ήλιου. Ο λόγος που οι ηλιακές κηλίδες παρουσιάζονται μαύρες είναι η χαμηλή θερμοκρασία τους σε σχέση με τη θερμοκρασία της φωτόσφαιρας που τις περιβάλει. Υπολογίζεται ότι η θερμοκρασία της σκιάς είναι περίπου 4100 Κ ενώ της φωτόσφαιρας είναι περίπου 5800 Κ. αν μπορούσαμε να απομονώσουμε μια ηλιακή κηλίδα από το λαμπρό υπόβαθρο της φωτόσφαιρας θα την βλέπαμε να λάμπει με φαινόμενο μέγεθος -12. Το φαινόμενο μέγεθος του ηλιακού δίσκου είναι -26,74. Η πρώτη παρατήρηση των ηλιακών κηλίδων έγινε το 1610 και από τότε συνεχίζεται η παρακολούθησή τους μέχρι σήμερα. Συνήθως εμφανίζονται ανάμεσα στους κόκκους για να αναπτυχθούν στη συνέχεια παίρνοντας μεγάλες διαστάσεις ως και πάνω από 100.000 χλμ. σε μερικές περιπτώσεις καταλαμβάνουν τεράστια έκταση έως και 15ο στον ηλιακό δίσκο. Οι πρώτοι παρατηρητές των ηλιακών κηλίδων ήταν οι εξής: ο Γαλιλαίος, ο Χάριοτ, ο Φαμπρίσιους και ο Σάινερ ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο.

Heal στις 29 Αυγούστου 2006 στις 08:42

2006-08-29T08:42:29Z

Εμφάνιση αλλαγών

Quendi: /* Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου */

2006-06-19T10:05:42Z

Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:05, 19 Ιουνίου 2006
Γραμμή 123:		Γραμμή 123:
	== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==		== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==

	Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός ~~νάνος~~\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.		Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός Νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.



	== Βιβλιογραφία-Δικτυακοί Τόποι ==		== Βιβλιογραφία-Δικτυακοί Τόποι ==

Quendi στις 19 Ιουνίου 2006 στις 10:04

2006-06-19T10:04:16Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:04, 19 Ιουνίου 2006
Γραμμή 123:		Γραμμή 123:
	== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==		== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==

	Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι ~~θερμοπηρυνικές~~ αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[\|Λευκός νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.		Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[Λευκός νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.

Quendi στις 19 Ιουνίου 2006 στις 10:02

2006-06-19T10:02:04Z

← Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:02, 19 Ιουνίου 2006
Γραμμή 28:		Γραμμή 28:
	[[Εικόνα:Picture1.png\|thumb\|Εικόνα 1, Δομή Ηλίου]]		[[Εικόνα:Picture1.png\|thumb\|Εικόνα 1, Δομή Ηλίου]]

	Ό Ήλιος αποτελείται από τα εξής μέρη (εικόνα 1):		Ό Ήλιος αποτελείται από τα εξής μέρη '''(εικόνα 1)''':

	Α) Τον '''πυρήνα''' με ακτίνα 0,25 της ηλιακής ακτίνας με θερμοκρασία 1,5x10^7 Κ όπου γίνονται οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης του υδρογόνου σε [[ήλιο]] οι οποίες αποτελούν την κύρια πηγή ενέργειας του ήλιου.		Α) Τον '''πυρήνα''' με ακτίνα 0,25 της ηλιακής ακτίνας με θερμοκρασία 1,5x10^7 Κ όπου γίνονται οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης του υδρογόνου σε [[ήλιο]] οι οποίες αποτελούν την κύρια πηγή ενέργειας του ήλιου.
Γραμμή 58:		Γραμμή 58:


	Ο '''[[Ηλιακός άνεμος\|ηλιακός άνεμος]]''' (εικόνα 4): Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στρεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου.		Ο '''[[Ηλιακός άνεμος\|ηλιακός άνεμος]]''' '''(εικόνα 4)''': Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στρεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου.


Γραμμή 118:		Γραμμή 118:

	'''[[Στεμματική οπή\|Στεμματικές οπές]]''': Eίναι περιοχές του στέμματος χωρίς εκπομπή ακτινών Χ. Βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές σε αντίθεση με την υπόλοιπη δομή του στέμματος που χαρακτηρίζονται από βρόχους πλάσματος παγιδευμένους γύρω από κλειστές μαγνητικές γραμμές οι οποίες συνδέουν περιοχές αντίθετης πολικότητας που αρχίζουν και καταλήγουν στη φωτόσφαιρα. Επίσης οι στεμματικές οπές χαρακτηρίζονται από χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με τις τιμές που χαρακτηρίζουν το στέμμα πράγμα που δείχνει ότι η ενέργεια που τους παρέχεται από τη φωτόσφαιρα μέσω των ακουστικών κυμάτων καταλίσκεται στην επιτάχυνση των σωματιδίων του ηλιακού ανέμου.		'''[[Στεμματική οπή\|Στεμματικές οπές]]''': Eίναι περιοχές του στέμματος χωρίς εκπομπή ακτινών Χ. Βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές σε αντίθεση με την υπόλοιπη δομή του στέμματος που χαρακτηρίζονται από βρόχους πλάσματος παγιδευμένους γύρω από κλειστές μαγνητικές γραμμές οι οποίες συνδέουν περιοχές αντίθετης πολικότητας που αρχίζουν και καταλήγουν στη φωτόσφαιρα. Επίσης οι στεμματικές οπές χαρακτηρίζονται από χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με τις τιμές που χαρακτηρίζουν το στέμμα πράγμα που δείχνει ότι η ενέργεια που τους παρέχεται από τη φωτόσφαιρα μέσω των ακουστικών κυμάτων καταλίσκεται στην επιτάχυνση των σωματιδίων του ηλιακού ανέμου.



Γραμμή 124:		Γραμμή 123:
	== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==		== Εξέλιξη και τέλος του Ηλίου ==

			Όταν κάποια στιγμή ο ήλιος "κάψει" όλο το υδρογόνο του πυρήνα του και αρχίσει η καύση του ηλίου (Ηe),που έχει προκύψει από την προηγούμενη αντίδραση, το άστρο θα συνεχίζει να ζει αλλά θα "αλλάξει". Τα εξωτερικά του στρώματα θα διασταλούν, η θερμοκρασία θα πέσει (οπότε το άστρο θα αλλάξει χρώμα) και θα συνεχίσει σαν ένας [[Ερυθρός γίγαντας\|ερυθρός γιγαντας]] που θα καταπιεί τους τρεις πρώτους πλανήτες του πλανητικού μας συστήματος καθώς διαστέλλεται. Έτσι θα συνεχιστεί η αλυσίδα στον πυρήνα, όταν καεί όλο το ήλιο θα καεί το επόμενο κατάλοιπο,το επόμενο..έως να φτάσει στον σίδηρο (Fe) ο οποίος χρειάζεται ενέργεια για να αντιδράσει. Τότε ο ήλιος μας θα φτάσει στο τέλος του. Οι θερμοπηρυνικές αντιδράσεις θα σταματήσουν. Από τη στιγμή που δεν γίνονται αντιδράσεις στον πυρήνα ώστε να έχουμε παραγωγή ενέργειας η οποία θα αντισταθμίζει την πίεση των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου, ο ήλιος θα αρχίσει να καταρρέει από την ίδια του την βαρύτητα. Δεν υπάρχει πια [[Υδροστατική ισορροπία\|υδροσταστική ισορροπία]]. Τα εξωτερικά στρώματα θα αρχίσουν να κινούνται προς το κέντρο με τρομακτικές ταχύτητες και θα αρχίσουν να ασκούν τεράστια πίεση προς τον πυρήνα μέχρι να προσπέσουν πάνω του και να έχουμε μια τεράστια έκρηξη/εσφενδόνιση των εξωτερικών τοιχωμάτων του ήλιου στο διάστημα. Για τη περίπτωση του ήλιου μας, όπως ξέρουμε σήμερα με την βοήθεια της [[Κβαντομηχανική\|κβαντομηχανικής]], θα έχουμε δημιουργία ενός [[\|Λευκός νάνος\|λευκού νάνου]] (αστέρα ηλεκτρονίων) στην θέση του πυρήνα και την δημιουργία γύρω του ενός [[Πλανητικό νεφέλωμα\|πλανητικού νεφελώματος]] το οποίο θα δώσει στο διαστρικό χώρο βαρύτερα υλικά για την συνέχιση της αέναης διαδικασίας της γέννησης και του θανάτου στο σύμπαν μας.