astronomia.gr - Συνεισφορές χρήστη [el]

Hale, George Ellery

2007-08-09T12:21:50Z

Ath. kouloumvakos:

Αμερικανός αστροφυσικός γεννημένος στο Σικάγο. Κατά την φοίτησή του στο ΜΙΤ κατασκεύασε τον φασματοηλιογράφο με τον οποίο ήταν δυνατό να φωτογραφηθούν οι [[προεξοχή|προεξοχές]] του Ήλιου την ημέρα χωρίς να είναι απαραίτητο να έχουμε απόκρυψη του Ήλιου από τη [[Σελήνη]]. Ίδρυσε το παρατηρητήριο του όρους Wilson στο οποίο ανακάλυψε το μαγνητικό πεδίο των κηλίδων. Σχεδίασε και κατασκεύασε κατοπτρικά τηλεσκόπια 60, 100 και 200 in από τα οποία το τελευταίο βρίσκεται στο βουνό Palomar στο ομώνυμο τηλεσκόπιο που βρίσκεται εκεί και ονομάστηκε έτσι μετά τον θάνατό του. Επίσης ήταν ο πρώτος αστρονόμος ο οποίος επίσημα κατείχε τον τίτλο του αστροφυσικού και το 1895 ίδρυσε μαζί με τους συνεργάτες του το αμερικανικό [[Astrophysical Journal]].

[[Κατηγορία:Προσωπικότητες]]

Πρόβλημα Θέρμανσης Στέμματος

2007-08-09T12:18:23Z

Ath. kouloumvakos:

Εξετάζοντας οι επιστήμονες τη θερμοκρασία των ανώτερων περιοχών του [[ήλιος|Ήλιου]] βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα πολύ περίεργο αποτέλεσμα. Ενώ η [[φωτόσφαιρα]] του ήλιου έχει θερμοκρασία 6000 Κ και αναμένονταν η αμέσως επόμενη περιοχή, το [[στέμμα]] δηλαδή, να έχει θερμοκρασία μικρότερη της προηγούμενης οι μετρήσεις έδειξαν ότι το ηλιακό στέμμα είχε θερμοκρασία 1.000.000 Κ. Η απότομη αυτή αύξηση της θερμοκρασίας μας υποδεικνύει ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος μηχανισμός θέρμανσης του στέμματος πέραν από τη γνωστή έως τώρα απαγωγή θερμότητας απευθείας από την φωτόσφαιρα. Μία από τις επικρατέστερες θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν το μηχανισμό της θέρμανσης του στέμματος στηρίζεται στο γεγονός ότι η απαραίτητη ενέργεια που χρειάζεται το στέμμα για να φτάσει σε τέτοιες θερμοκρασίες προέρχεται από τη ζώνη μεταφοράς είτε μέσω βαρυτικών και μαγνητουδροδυναμικών κυμάτων τα οποία ταξιδεύοντας προς τα ανώτερα στρώματα εναποθέτουν την ενέργειά τους στο στέμμα και τα κύματα αυτά προέρχονται από τη στροβιλώδη κίνηση του πλάσματος στη ζώνη μεταφοράς είτε διαμέσου μαγνητικής θέρμανσης η οποία συντελείται όταν μαγνητική ενέργεια συσσωρεύεται από την φωτοσφαιρική κίνηση και έπειτα μέσω του φαινομένου της μαγνητικής επανασύνδεσης απελευθερώνεται δημιουργώντας είτε μεγάλης κλίμακας [[Έκλαμψη|εκλάμψεις]] είτε άλλα χιλιάδες παρόμοια μικρότερα φαινόμενα.

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Λευκή Φωτοσφαιρική Έκλαμψη

2007-08-09T12:12:22Z

Ath. kouloumvakos:

Λευκή φωτοσφαιρική έκλαμψη ονομάζουμε τις αυξήσεις τις φωτεινότητας μικρής διάρκειας (1-10 λεπτά) οι οποίες συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μερικών ηλιακών [[Έκλαμψη|εκλάμψεων]]. Η πρώτη λευκή φωτοσφαιρική έκλαμψη παρατηρήθηκε από τον Carrigton το 1859, ο οποίος παρατήρησε μια τοπική και μικρής διάρκειας αύξηση της φωτεινότητας σε μια εικόνα λευκού φωτός του [[ήλιος|Ήλιου]]. Επειδή δεν υπάρχει κάποιο οργανωμένο σύστημα παρατήρησης και καταγραφής εκλάμψεων στο λευκό φως, σε αντίθεση με τις εκλάμψεις στο υδρογόνο α (Ηα), οι λευκές φωτοσφαιρικές εκλάμψεις θεωρείται πως είναι ένα φαινόμενο που σπάνια συντελείται, γεγονός το οποίο δεν είναι ορθό.

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Ηλιόπαυση

2007-08-09T12:07:27Z

Ath. kouloumvakos:

Είναι το όριο της επίδρασης του [[ηλιακός Άνεμος|ηλιακού ανέμου]] και θεωρείται το πραγματικό όριο του [[Ηλιακό Σύστημα|Ηλιακού Συστήματος]]. Έξω από αυτό βρίσκεται ο διαστρικός χώρος. Καθώς οι δυο αυτές περιοχές συναντιούνται δημιουργείται ένας σχηματισμός ο οποίος μοιάζει σαν σφαίρα η οποία σχίζει τον αέρα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το όριο αυτό βρίσκεται σε απόσταση 100 AU και αλλάζει μέγεθος ανάλογα με την ηλιακή δραστηριότητα.

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Ηλιακό Στέμμα

2007-08-09T12:03:36Z

Ath. kouloumvakos:

#REDIRECT [[Στέμμα]]

Ηλιόσφαιρα

2007-08-09T11:58:22Z

Ath. kouloumvakos:

Ηλιόσφαιρα ονομάζεται η τρισδιάστατη περιοχή του διαστήματος γύρω από τον [[Ήλιος|Ήλιο]], η οποία είναι γεμάτη από τα σωματίδια του [[ηλιακός Άνεμος|ηλιακού ανέμου]] και της οποίας τα όρια αρχίζουν από τον Ήλιο έως και την περιοχή πριν από το όριο της [[Ηλιόπαυση|ηλιόπαυσης]] στο οποίο η ηλιόσφαιρα επιδρά με τον διαπλανητικό χώρο.

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Κ-Στεμματογράφος

2007-07-15T00:20:18Z

Ath. kouloumvakos:

Η καταγραφή του συνεχούς φάσματος του στέμματος γίνεται από μια συσκευή η οποία ονομάζεται K-Coronameter και η βασική μορφή της αναπτύχθηκε από τους Wlerick και Axtell το 1957. Έπειτα βελτιώθηκε από τον Fisher το 1981 οπότε και κατέστησε δυνατό στους επιστήμονες να παρατηρήσουν την Κ Corona. Από τη στιγμή που το συνεχές φως του στέμματος είναι <math>10^6</math> φορές πιο αμυδρό σε σχέση με την φωτεινότητα της [[φωτόσφαιρα|φωτόσφαιρας]] και 10 φορές πιο αμυδρό από το φως του καθαρού μπλε ουρανού, το όργανο αυτό χρησιμοποιεί την γραμμική πόλωση της K-Corona για την διαχωρίσουν από το φως του ουρανού το οποίο δεν είναι πολωμένο κοντά στον Ήλιο. Αυτό συνήθως επιτυγχάνεται με ένα ηλεκτρο-οπτικό διαμορφωτή, κυρίως ένα KDP κρύσταλλο. Αυτοί οι κρύσταλλοι δημιουργούν διαφορά φάσης ανάλογα με τα volt που θα τους εφαρμόσουμε οπότε ρυθμίζοντας την τάση παίρνουμε και διαφορετικές τιμές [[Πόλωση|πόλωσης]].

[[Κατηγορία:Αστρονομικά Όργανα]]

Κ-Coronameter

2007-07-15T00:14:24Z

Ath. kouloumvakos:

#REDIRECT [[Κ-Στεμματογράφος]]

Στεμματογράφος Lyot

2007-07-15T00:13:10Z

Ath. kouloumvakos:

Οι [[αστρονόμος|αστρονόμοι]] μετά την ανακάλυψη της ύπαρξης του [[στέμμα|στέμματος]] άρχισαν να σκέφτονται τρόπους οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να παρατηρήσουν το στέμμα του [[ήλιος|Ήλιου]], εκτός βέβαια της περίπτωσης της ολικής [[έκλειψη|έκλειψης]] του Ήλιου από την [[σελήνη]]. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν ήταν αυτό των σκεδαζόμενων φωτονίων του Ήλιου από την ατμόσφαιρα της [[Γη|Γης]] τα οποία προσέδιδαν στο ευρύτερου χώρο της παρατηρούμενης περιοχής του Ήλιου φωτεινότητα μεγαλύτερη από αυτή του στέμματος με αποτέλεσμα το στέμμα να χάνεται στην φωτεινή αυτή άλω. Ο πρώτος που προσπάθησε να παρακάμψει το πρόβλημα της αυξημένης φωτεινότητας της ατμόσφαιρας ήταν ο [[Hale, George Ellery|George Ellery Hale]] ο οποίος ανέβηκε στο βουνό (ηφαίστειο) Etna με ένα μικρό [[τηλεσκόπιο]] για να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα παρακάμπτοντας αρκετά στρώματα της ατμόσφαιρας. Ωστόσο δεν τα κατάφερε γιατί η ηφαιστειακή σκόνη και ο καπνός τον εμπόδισαν να παρατηρήσει, αν και δεν υπήρχε περίπτωση να παρατηρήσει οτιδήποτε αφού το στέμμα έχει φωτεινότητα ένα εκατομμύριο φορές μικρότερη από τον Ήλιο, οπότε ένα σύστημα αποκοπής των περισσότερων σκεδαζόμενων φωτονίων ήταν απαραίτητο.

Το πρόβλημα της παρατήρησης του στέμματος λύθηκε από τον [[Lyot, Bernard|Bernard Lyot]] ο οποίος κατάλαβε ότι η γενική φωτεινότητα του ουρανού και η φωτεινότητα των σκεδαζόμενων φωτονίων υπερκαλύπτουν τη φωτεινότητα του στέμματος. Έτσι έφτιαξε ένα σύστημα τηλεσκοπίου το οποίο πραγματοποιούσε αποκοπή των σκεδαζόμενων φωτονίων και πλήρη κάλυψη της επιφάνειας του Ήλιου. Έπειτα στήνοντας τον εξοπλισμό του στη κορυφή ενός βουνού στο οποίο απαραίτητη προϋπόθεση ήταν ο ουρανός να έχει απόλυτο μπλε χρώμα στην εγγύτατη περιοχή του Ήλιου το οποίο σε φωτεινότητες μεταφράζεται για το συνεχές φάσμα του στέμματος ως <math>10^{-5}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου σε περιοχή μερικών λεπτών του τόξου από την άκρη του ηλιακού δίσκου, ενώ για την ίδια περιοχή η φωτεινότητα λόγω σκέδασης πρέπει να είναι κάτω από <math>10^{-4}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου (ως βέλτιστη τιμή έχουμε το <math>10^{-5}</math> της [[ηλιακή Φωτεινότητα|ηλιακής φωτεινότητας]]), κατάφερε να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα. Η διάταξη που χρησιμοποίησε είναι η παρακάτω.

[[Εικόνα:Lyot Coronograph.JPG]]

Η διάταξη αποτελείται από έναν συγκλίνοντα φακό Ο1, ένα δίσκο αποκοπής (ένα απλό πέτασμα), ένα φακό αποκλίνοντα (F1) πίσω από το δίσκο αποκοπής, ένα διάφραγμα λίγο μικρότερο από το είδωλο του F1 και ένα φακό συγκλίνοντα Ο2 με μια μαύρη κουκκίδα στο κέντρο του. Ο φακός Ο2 μας δίνει την εικόνα ενός Ήλιου που έχει υποστεί [[έκλειψη]]. Ωστόσο επειδή ακόμα και τώρα το μέρος του συνεχούς φάσματος του στέμματος είναι αμυδρότερο από το σκεδαζόμενο φως της ατμόσφαιρας για την καταγραφή του χρησιμοποιούμε είτε ένα στεμματογράφο, είτε ένα narrow band filter. Για να μπορέσουν τα επόμενα χρόνια οι επιστήμονες να καταγράψουν το συνεχές φάσμα του στέμματος κατασκεύασαν μια συσκευή, το [[Κ-Coronameter]], η οποία λειτουργεί με βάση την γραμμική πόλωση του φωτός η οποία προέρχεται από το στέμμα.

[[Κατηγορία:Αστρονομικά Όργανα]]

Στεμματογράφος Lyot

2007-07-15T00:12:32Z

Ath. kouloumvakos:

Οι [[αστρονόμος|αστρονόμοι]] μετά την ανακάλυψη της ύπαρξης του [[στέμμα|στέμματος]] άρχισαν να σκέφτονται τρόπους οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να παρατηρήσουν το στέμμα του [[ήλιος|Ήλιου]], εκτός βέβαια της περίπτωσης της ολικής [[έκλειψη|έκλειψης]] του Ήλιου από την [[σελήνη]]. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν ήταν αυτό των σκεδαζόμενων φωτονίων του Ήλιου από την ατμόσφαιρα της [[Γη|Γης]] τα οποία προσέδιδαν στο ευρύτερου χώρο της παρατηρούμενης περιοχής του Ήλιου φωτεινότητα μεγαλύτερη από αυτή του στέμματος με αποτέλεσμα το στέμμα να χάνεται στην φωτεινή αυτή άλω. Ο πρώτος που προσπάθησε να παρακάμψει το πρόβλημα της αυξημένης φωτεινότητας της ατμόσφαιρας ήταν ο [[Hale, George Ellery|George Ellery Hale]] ο οποίος ανέβηκε στο βουνό (ηφαίστειο) Etna με ένα μικρό [[τηλεσκόπιο]] για να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα παρακάμπτοντας αρκετά στρώματα της ατμόσφαιρας. Ωστόσο δεν τα κατάφερε γιατί η ηφαιστειακή σκόνη και ο καπνός τον εμπόδισαν να παρατηρήσει, αν και δεν υπήρχε περίπτωση να παρατηρήσει οτιδήποτε αφού το στέμμα έχει φωτεινότητα ένα εκατομμύριο φορές μικρότερη από τον Ήλιο, οπότε ένα σύστημα αποκοπής των περισσότερων σκεδαζόμενων φωτονίων ήταν απαραίτητο.

Το πρόβλημα της παρατήρησης του στέμματος λύθηκε από τον [[Lyot, Bernard|Bernard Lyot]] ο οποίος κατάλαβε ότι η γενική φωτεινότητα του ουρανού και η φωτεινότητα των σκεδαζόμενων φωτονίων υπερκαλύπτουν τη φωτεινότητα του στέμματος. Έτσι έφτιαξε ένα σύστημα τηλεσκοπίου το οποίο πραγματοποιούσε αποκοπή των σκεδαζόμενων φωτονίων και πλήρη κάλυψη της επιφάνειας του Ήλιου. Έπειτα στήνοντας τον εξοπλισμό του στη κορυφή ενός βουνού στο οποίο απαραίτητη προϋπόθεση ήταν ο ουρανός να έχει απόλυτο μπλε χρώμα στην εγγύτατη περιοχή του Ήλιου το οποίο σε φωτεινότητες μεταφράζεται για το συνεχές φάσμα του στέμματος ως <math>10^{-5}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου σε περιοχή μερικών λεπτών του τόξου από την άκρη του ηλιακού δίσκου, ενώ για την ίδια περιοχή η φωτεινότητα λόγω σκέδασης πρέπει να είναι κάτω από <math>10^{-4}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου (ως βέλτιστη τιμή έχουμε το <math>10^{-5}</math> της [[ηλιακής φωτεινότητα|ηλιακής φωτεινότητας]]), κατάφερε να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα. Η διάταξη που χρησιμοποίησε είναι η παρακάτω.

[[Εικόνα:Lyot Coronograph.JPG]]

Η διάταξη αποτελείται από έναν συγκλίνοντα φακό Ο1, ένα δίσκο αποκοπής (ένα απλό πέτασμα), ένα φακό αποκλίνοντα (F1) πίσω από το δίσκο αποκοπής, ένα διάφραγμα λίγο μικρότερο από το είδωλο του F1 και ένα φακό συγκλίνοντα Ο2 με μια μαύρη κουκκίδα στο κέντρο του. Ο φακός Ο2 μας δίνει την εικόνα ενός Ήλιου που έχει υποστεί [[έκλειψη]]. Ωστόσο επειδή ακόμα και τώρα το μέρος του συνεχούς φάσματος του στέμματος είναι αμυδρότερο από το σκεδαζόμενο φως της ατμόσφαιρας για την καταγραφή του χρησιμοποιούμε είτε ένα στεμματογράφο, είτε ένα narrow band filter. Για να μπορέσουν τα επόμενα χρόνια οι επιστήμονες να καταγράψουν το συνεχές φάσμα του στέμματος κατασκεύασαν μια συσκευή, το [[Κ-Coronameter]], η οποία λειτουργεί με βάση την γραμμική πόλωση του φωτός η οποία προέρχεται από το στέμμα.

[[Κατηγορία:Αστρονομικά Όργανα]]

Στεμματογράφος Lyot

2007-07-14T23:57:34Z

Ath. kouloumvakos:

Οι [[αστρονόμος|αστρονόμοι]] μετά την ανακάλυψη της ύπαρξης του [[στέμμα|στέμματος]] άρχισαν να σκέφτονται τρόπους οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να παρατηρήσουν το στέμμα του [[ήλιος|Ήλιου]] εκτός βέβαια της περίπτωσης της [[έκλειψη|έκλειψης]] του ήλιου από την [[σελήνη]]. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν ήταν αυτό των σκεδαζόμενων φωτονίων του ήλιου από την ατμόσφαιρα της [[Γη|Γης]] τα οποία προσέδιδαν στο ευρύτερου χώρο της παρατηρούμενης περιοχής του Ήλιου φωτεινότητα μεγαλύτερη από αυτή του στέμματος με αποτέλεσμα το στέμμα να χάνεται στην φωτεινή αυτή άλω. Ο πρώτος που προσπάθησε να παρακάμψει το πρόβλημα της αυξημένης φωτεινότητας της ατμόσφαιρας ήταν ο [[Hale, George Ellery|George Ellery Hale]] ο οποίος ανέβηκε στο βουνό (ηφαίστειο) Etna με ένα μικρό [[τηλεσκόπιο]] για να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα παρακάμπτοντας αρκετά στρώματα της ατμόσφαιρας. Ωστόσο δεν τα κατάφερε γιατί η ηφαιστειακή σκόνη και ο καπνός τον εμπόδισαν να παρατηρήσει, αν και δεν υπήρχε περίπτωση να παρατηρήσει οτιδήποτε αφού το στέμμα έχει φωτεινότητα ένα εκατομμύριο φορές μικρότερη από τον Ήλιο, οπότε ένα σύστημα αποκοπής των περισσότερων σκεδαζόμενων φωτονίων ήταν απαραίτητο από το απλό τηλεσκόπιο του.

Το πρόβλημα της παρατήρησης του στέμματος λύθηκε από τον [[Lyot, Bernard|Bernard Lyot]] ο οποίος κατάλαβε ότι η γενική φωτεινότητα του ουρανού και η φωτεινότητα των σκεδαζόμενων φωτονίων υπερκαλύπτουν τη φωτεινότητα του στέμματος. Έτσι έφτιαξε ένα σύστημα τηλεσκοπίου το οποίο πραγματοποιούσε αποκοπή των σκεδαζόμενων φωτονίων και πλήρη κάλυψη της επιφάνειας του Ήλιου. Έπειτα στήνοντας τον εξοπλισμό του στη κορυφή ενός βουνού στο οποίο απαραίτητη προϋπόθεση ήταν ο ουρανός να έχει απόλυτο μπλε χρώμα στην εγγύτατη περιοχή του ήλιου το οποίο σε φωτεινότητες μεταφράζεται για το συνεχες φάσμα του στέμματος ως <math>10^{-5}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου σε περιοχή μερικών λεπτών του τόξου από την άκρη του ηλιακού δίσκου, ενώ για την ίδια περιοχή η φωτεινότητα λόγο σκέδασης πρέπει να είναι κάτω από <math>10^{-4}</math> της φωτεινότητας του Ήλιου (ως βέλτιστη τιμή έχουμε το <math>10^{-5}</math> της Ηλιακής φωτεινότητας), κατάφερε να παρατηρήσει το ηλιακό στέμμα. Η διάταξη που χρησιμοποίησε είναι η παρακάτω.

[[Εικόνα:Lyot Coronograph.JPG]]

Η διάταξη αποτελείται από έναν συγκλίνοντα φακό Ο1, ένα δίσκο αποκοπής (ένα απλό πέτασμα), ένα φακό αποκλίνοντα (F1) πίσω από το δίσκο αποκοπής, ένα διάφραγμα λίγο μικρότερο από το είδωλο του F1 και ένα φακό συγκλίνοντα Ο2 με μια μαύρη κουκίδα στο κέντρο του. Ο φακός Ο2 μας δίνει την εικόνα ενός Ήλιου που έχει υποστεί [[έκλειψη]]. Ωστόσο επειδή ακόμα και τώρα το μέρος του συνεχούς φάσματος του στέμματος είναι αμυδρότερο από το σκεδαζόμενο φως της ατμόσφαιρας για την καταγραφή του χρησιμοποιούμε είτε ένα στεμματογράφο, είτε ένα narrow band filter. Για να μπορέσουν τα επόμενα χρόνια οι επιστήμονες να καταγράψουν το συνεχές φάσμα του στέμματος κατασκεύασαν μια συσκευή, το [[Κ-Coronameter]], η οποία λειτουργεί με βάση την γραμμική πόλωση του φωτός η οποία προέρχεται από το στέμμα.

[[Κατηγορία:Αστρονομικά Όργανα]]

Στέμμα

2007-07-14T23:40:08Z

Ath. kouloumvakos:

[[Εικόνα:Picture1.png|thumb|Δομή Ηλίου]]
[[Εικόνα:P3290071.jpg|thumb|Στέμμα, Ολική Έκλειψη 29 Μαρτίου 2006-Καστελόριζο]]

Το ηλιακό στέμμα αποτελεί κατά κάποιον τρόπο την ατμόσφαιρα του Ήλιου, η οποία εκτείνεται προς το μεσοπλανητικό χώρο χωρίς να έχει σταθερή μορφή. Από το 1930 με το [[Στεμματογράφος Lyot|στεμματογράφο Lyot]] μπορεί να παρατηρηθεί κάθε στιγμή και όχι όπως πριν μόνο κατά την διάρκεια των [[Ολική Έκλειψη Ηλίου|ηλιακών εκλείψεων]]. Η λαμπρότητα του στέμματος είναι αντίστοιχη με αυτή της πανσελήνου. Το φάσμα του στέμματος έχει κάποιες λαμπρές γραμμές που αποτελούσαν μυστήριο για πολλά χρόνια μια και δεν μπορούσαν οι αστρονόμοι να καταλάβουν ποιο στοιχείο μπορεί να τις προκαλεί. Τελικά αποδείχτηκε ότι προέρχονταν από έντονα ιονισμένα άτομα στοιχείων, ο ιονισμός των οποίων οφείλεται στην εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία του στέμματος.

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Αρχείο:Lyot Coronograph.JPG

2007-07-14T23:36:20Z

Ath. kouloumvakos:

Plage

2007-07-14T23:17:25Z

Ath. kouloumvakos:

Είναι μια περιοχή της [[χρωμόσφαιρα|χρωμόσφαιρας]] η οποία χαρακτηρίζεται από έντονη εκπομπή ακτινοβολίας.Τα plages είναι πιο ευδιάκριτα σε μονοχρωματικές εικόνες λευκού φωτός καθώς και σε εικόνες εκπομπής υδρογόνου α και ιονισμένου καλίου. Το όνομά τους προέρχεται από την γαλλική λέξη για την "παραλία", κατά την αντιστοιχία ότι αυτοί οι σχηματισμοί ξεχωρίζουν σαν τη φωτεινή αμμώδη παραλία στο σκοτεινό υπόβαθρο της χρωμόσφαιρας. Τα plages είναι περιοχές της χρωμόσφαιρας με αυξημένη θερμοκρασία και πυκνότητα οι οποίες ταλαντεύονται στα επίπεδα της χρωμόσφαιρας. Θερμαίνονται από μαγνητικά πεδία εντάσεων περίπου 0,01 Τ τα οποία είναι συγκεντρωμένα στις ενεργές περιοχές. Τις περισσότερες φορές τα plages καλύπτουν τον ευρύτερο χώρο των ενεργών περιοχών, εμφανίζονται λίγο πριν κάνει την εμφάνιση της μια νέα [[ηλιακή Κηλίδα|κηλίδα]] και παραμένουν στην χρωμόσφαιρα για λίγες μέρες αφού εξαφανιστεί η ενεργή περιοχή. Το φαινόμενο plage είναι σχεδόν παρόμοιο με τους [[πυρσός|πυρσούς]] (faculae) που παρατηρούνται στην φωτόσφαιρα.

== Βιβλιογραφία ==
* "Our Sun" (Menzel)
* "ENCYCLOPEDIA OF ASTRONOMY AND ASTROPHYSICS" (Nature Publishing Group, 2001)

[[Κατηγορία:Ήλιος]]

Χρήστης:Ath. kouloumvakos

2007-07-14T16:18:51Z

Ath. kouloumvakos:

*'''Oνοματεπώνυμο:''' Αθανάσιος Κουλουμβάκος

*'''Ιδιότητα:''' Φοιτητής Φυσικής

*'''Σύλλογος αστρονομίας που ανήκω:''' [[Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας Ωρίων|Αστρονομική Εταιρεία Πάτρας "Ωρίων"]]

*'''email''': phy4033 (at) upnet (dot) gr